Пытае Янка: «Вы, напэyна, Усяго свету каралеyна. Цi заморская прынцэса, Што тут робiце ля лесу?»

Малюнак: Ірына Шыгаева

Ю: «Што раблю тут менавiта? Сёння рана йшла са свiтай, Убачыла я кракадзiла I карону пагубiла.»

«Карр-алева, карр-карр-она, - Ад [...]]]> Юля, Юлiя, Юльяна.
Называюць яе панна.
Павольнаю iдзе хадою.
За ёй – хлопцы чарадою.

Пытае Янка: «Вы, напэyна,
Усяго свету каралеyна.
Цi заморская прынцэса,
Што тут робiце ля лесу?»

Малюнак: Ірына Шыгаева

Ю: «Што раблю тут менавiта?
Сёння рана йшла са свiтай,
Убачыла я кракадзiла
I карону пагубiла.»

«Карр-алева, карр-карр-она, -
Ад смеху душыцца варона –
Карр-кадзiлы, карр-алi
Нiколi y лесе не жылi!!!»

«Ты чаго раскрыла рот? -
Варону запытаy Фядот. –
Яна наша Карралева!!!
Ты б не карркала, лепш спела».

Варона на дубку дзiвiцца:
«Вось як яна – iмператрыца,
Такая ж i з мяне спявачка,
Але пяю я лепш, чым качка:

«Карр-карр-алева y лес хадзiла,
Спужалася там карр-кадзiла.
Згубiлася яе карр-она,
Таму за-карр-кала варона».Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Небывальшчына
• Зайка польку танцаваў
• Камарова смерць

Аляксей Якімовіч. Дапамажыце Шпачку

Шпак да знаёмага Грака сабраўся ляцець, не меў часу. Таму вось як апісаў наступленне восені:

Пакарацелі дні. Пайшлі дажджы. Пажаўцела лісце. Закурлыкалі жураўлі. [...]]]> Аднаго разу Шпачок звярнуўся да Шпака-таты:
— Тата, многія птушкі кажуць, што хутка восень наступіць. Апішы мне гэту восень, каб я мог уявіць яе як жывую.

Аляксей Якімовіч. Дапамажыце Шпачку

Шпак да знаёмага Грака сабраўся ляцець, не меў часу. Таму вось як апісаў наступленне восені:

Пакарацелі дні. Пайшлі дажджы. Пажаўцела лісце. Закурлыкалі жураўлі. Наступіла восень.
Сядзіць Шпачок за сталом, уважліва чытае татаў тэкст, а восень уявіць як жывую ніяк не можа.
Невядома, што ён рабіў бы, калі б суседка Сарока да яго не завітала.

— Сарока-белабока, птушкі кажуць, што неўзабаве восень наступіць. Я папрасіў тату, каб апісаў яе, як жывую. Ён, здаецца, апісаў, але я не магу ўявіць яе — паскардзіўся Шпачок.

Сарока села побач са Шпачком за стол, прачытала тэкст і заявіла:
— Слабавата апісаў твой тата. Мабыць, кудысьці спяшаўся.
— Чаму слабавата? — пацікавіўся Шпачок.

— Слухай і, як людзі кажуць, на вус матай, — прамовіла Сарока. — Сказы твайго таты складаюцца з якіх членаў: з галоўных ці даданых?
— Толькі з галоўных, — падумаўшы, адказаў Шпачок і падскочыў на крэсле. — Я здагадаўся! Каб уявіць восень як жывую трэба ўжыць у сказах галоўныя і даданыя члены.

— Малайчына! — пахваліла Сарока Шпачка. — Зараз мы гэтыя сказы перабудуем так, каб ты мог уявіць сабе восень як жывую, як гаспадыню нашых палёў і лясоў. Згодзен?
— Згодзен! — усклікнуў Шпачок.

— Першы сказ я перабудую так, — пачала Сарока. — Нечакана пакарацелі дні.
Шпачок лапкай пачухаў бурую пярынку на крыле.
— Выходзіць, ночы пабольшалі?

— А як ты думаў! Далей слухай, — незадаволена прагаварыла Сарока. У гэты дзень яна была без асаблівага настрою. Напэўна, устала не з той лапкі. — Пайшлі халодныя дажджы.
Шпачок сагнуўся, скурчыўся.
— Не люблю, калі ідуць халодныя дажджы.

Сарока незадаволена зірнула на Шпачка і наступны сказ перабудавала так:
— Адразу ж пажаўцела зялёнае лісце.
— Не хачу, каб лісце адразу ж жаўцела! — не вытрываў, перапыніў Шпачок суседку.
Сарока дзюбаю пастукала па стале, патрабуючы ўвагі.

— Трывожна закурлыкалі жураўлі.
— Бр-р-р! — страсянуўся Шпачок. Дрыжыкамі яго працяло.

— Наступіла халодная восень, — бадзёра закончыла Сарока.
— Мне страшна, — прызнаўся Шпачок.

— Ты ж хацеў уявіць восень як жывую. Вось і ўяўляй сабе! — сказала Сарока.
— Мне страшна! — паўтарыў Шпачок.

Дапамажыце Шпачку, перабудуйце сказы такім чынам, каб не баяўся восені, каб для яго стала прывабнай. Яна ж бывае рознай. У выніку можа атрымацца іншы тэкст.

Непрыкметна пакарацелі дні. Пайшлі цёплыя грыбныя дажджы. У небе гучна закурлыкалі жураўлі. На дрэвах пажаўцела лісце. Наступіла залатая восень.

Аўтар: Аляксей Якімовіч, паводле Газеты СлонімскайТыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Гуляем у хованкі – з 6 месяцаў!

Убачыўшы коціка, Жучок мацней заплакаў. — Пчала пакрыўдзіла! Я за ёю бегаў, бегаў, даганяў, а яна гудзела, гудзела, кружылася, кружылася, а затым апусцілася і ў правую лапку ўджаліла.

— [...]]]> Выйшаў Паласацік на двор і бачыць: Жучок сядзіць на лавачцы і касматай лапкай старанна слёзкі выцірае.
— Хто цябе пакрыўдзіў, братка? — усклікнуў Паласацік.

Убачыўшы коціка, Жучок мацней заплакаў.
— Пчала пакрыўдзіла! Я за ёю бегаў, бегаў, даганяў, а яна гудзела, гудзела, кружылася, кружылася, а затым апусцілася і ў правую лапку ўджаліла.

— Напэўна, моцна баліць табе лапка! — паспачуваў Паласацік.
— Яшчэ як! — сабачка ўстаў з лавачкі і прайшоўся, кульгаючы, каб паказаць суседу, як пацярпеў ён ад пчалы.

— Джала ты выцягнуў? — запытаўся Паласацік.
— Ыгы! — усхліпнуў Жучок. — Зубкамі выцягнуў.
— Дык не плач. Калі будзеш плакаць, цябе будуць называць…

Коцік замаўчаў. Яму не хацелася крыўдзіць сябра, вымаўляць абразлівае слова.
— Як будуць мяне называць? — вырашыў удакладніць Жучок. Уважліва глядзіць на Паласаціка, з нецярпеннем адказу чакае.

Паласацік цяжка ўздыхнуў.
— Плаксам цябе будуць называць.

Жучок тупнуў правай лапкай і ўсміхнуўся.
— А мне ўжо не баліць!

Растлумачце лексічнае значэнне слова плакса.

Аўтар: Аляксей Якімовіч, паводле Газеты Слонімскай

Падрабязнасці тут.

Пачынаю сёння зноý Паляванне на катоý». Усе вакол гавораць мышы, Каб каты «вастрылi лыжы».

Малюнак: Lisa Marie Robinson

Вочы ён [...]]]> Як, аднойчы, вельмi рана
Выйшла важна мыш на ганак.
I гаворыць: «Прызнаюся,
Больш ката я не баюся!

Пачынаю сёння зноý
Паляванне на катоý».
Усе вакол гавораць мышы,
Каб каты «вастрылi лыжы».

Малюнак: Lisa Marie Robinson

Вочы ён закрыý вушамi,
Хобат закруцiý вузламi.
Конь iржэ,смяюцца гусi,
Парася ляжыць на пузе.

Заяц ý лесе на вяроýку
Пасадзiý самога воýка.
У бярлозе ад здзiýлення
З’еý мядзведзь усё варэнне.

Пчолы мёд не вырабляюць,
Трутняý з вулляý выганяюць.
Крычыць пеýнiк : «Ку-ка-рэ!
Што тварыцца на дварэ?»

На акенцы рыжы кот
Грэý пухнаценькi жывот,
Лапкаю ён чэша вуха,
Бо на вуха села муха.

Ён паважна пазяхае,
Што гаворыць мыш ̶ не дбае.

Але думае: «Чаму
Не пад’есцi самаму?»

Узяý i выйшаý ён на ганак
На вусах вiсiць смятана.
Кажа кот: «Ну, малайчына,
Вельмi спраýная мышына!

На катоý яна палюе,
Мяне гэта так хвалюе,
Што ад гэтых хваляванняý
Не магу спаць на дыване.

Што дарэмна палявацца,
Сам прыйшоý табе я здацца!»
I крычыць барсук з сасны:
«Я не чуý такой маны!

Цi, нiбыта, гэта сон ̶
Кот здаецца ý палон?!»
Качкi параскрылi дзюбы,
Зайцы зноý змянiлi шубы.

На дыбкi кароýка ýстала,
Бычку вымя перадала.
Напужалiся ягняткi,
Паклявалi ýсе зярняткi,

Як убачылi бычка,
Папрасiлi малачка.
Парасятка ад канфуза
Бруднае памыла пуза.

Вы не чулi такой байкi:
Пеýнiк сеý выседжваць яйкi!
Мыш не ведае, як быць,
I ад радасцi пiшчыць:

«Гэй, хутчэй бяжыце мышы
Сам прыйшоý да нас наш Рыжы!!!
Мышы хутка наляцелi,
Ýзяць ý палон ката хацелi.

Выйшла ýсё наадварот:
У паляваннi спраýны кот.
Толькi вусам ён павёý,
Як прыбегла сто катоý.

Палавiлi ýсiх мышэй
Ад хваста i да вушэй.
I цяпер ужо сланы
Бачаць радасныя сны.

Нейк, аднойчы, вельмi рана
Выйшаý сумны кот на ганак.
Ён звярнуýся да мышэй:
«Вывадзiцеся хутчэй!
Будзем, як раней, мы жыць:
Вы – ýцякаць, а мы – лавiць!!!

P.S. Кот, вядома, паляýнiчы.
Быць ахвярай – доля мышы?

Быць ахвярай - доля мышы?..

Увогуле, маляванкі зроблены з прыцэлам не толькі на маленькіх [...]]]> Праваную вашай увазе 13 размалёвак на дзіцяча-бацькоўскую тэматыку. На малюнках, якія адмыслова для вас зрабіла мастачка Ірына Генералава, вы знойдзеце і цяжарную маму, і маму ў слінгу, якая корміць грудзьмі ці збірае грыбочкі, і тату з калыскай, і ўсю сям’ю, што вандруе па замежжах…

Увогуле, маляванкі зроблены з прыцэлам не толькі на маленькіх людзей 3-4-5 гадоў, але і на вялікіх. То бок, можна нават назваць гэты праект размалёўкамі для дарослых :) У любым выпадку, спадзяюся, вам і вашым малым спадабаецца!

Спампаваць можна тут

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Анлайн-размалёўка: Прынцэса кладзецца спаць
• Анлайн-размалёўка: Кот і мыш
• Маляванка анлайн: Беласнежка і яе сябры

Дзінь-дзілінь - пара гуляць у казкі

Агучылі казкі вядомыя беларускія дзеячы:

Чалавек адзiнокi ў горад гэты прыйшоў. Ён шукаў па сьвеце шчасьця, Але покуль не знайшоў. Змораны, стомлены [...]]]> Гэта было аднойчы ўвечары, калi
Калолi зоркi зрок, i йшоў сьнег па ўсёй зямлi,
i цiхi вецер
Разносiў песьнi,
Што сьпявалi дзецi
Па ўсiм сьвеце,
Ага – ага
Пляскаючы ў далонi.
Зiхацелi лiхтарыкi ў завейным палоне.

Чалавек адзiнокi ў горад гэты прыйшоў.
Ён шукаў па сьвеце шчасьця,
Але покуль не знайшоў.
Змораны, стомлены
Але верыў упарта
Ў тое, што будзе яму цуд
На Каляды!

Сьвятая ноч у горадзе вялiкiм панавала,
Утаймоўвала думкi, сьнегам пасыпала.
У свайго вакна адна сядзела жанчына,
Чакала на цуд таксама,
Плюбум варажыла.
Будзе-ня-будзе, калi-некалi, дай Божа!
А ў дзьверы грукае нехта, ага!
Калядоўшчык!

Але ж нейкi дзiўны, i да таго ж адзiн.
Таму сенцы адчынiла,
Сказала: “Сюды хадзi!”
Сама не зразумеўшы,
Цi то прыбытак, цi то страта…
А можа ўсё ж ткi ёй будзе цуд
На Каляды!

(Ad Missam in nocte)
Deus, qui hanc sacratissimam noctem
Veri luminus fecisti illustratione clarescere?
Da, quaesunus, ut, cuius in terra mysteria lucis
agnovimus,
Eius quoque gaudiis perfuamur in caelo. Per
Dominum.

Дык вось!
Завiруха сьцiхла недзе
За горад белым.
у адзiнае вакно
Зоркi-волы глядзелi.
Ён стаў ейным падарункам,
Ён быў ейнае сьвята!
Ды й ня можа быць iнакш
На Каляды!

Хвала на вышынях, спакой на зямлi!
Анёлы на нябёсах сьпяваюць свае песьнi!
Вясёла навiна! Цуд адбыўся!
Гэта было ўжо ў Бэтлэеме, спраўдзiлася ў
Менску.
Дзьве тысячы год: iх будзе болей дакладна!
Прыходзiць Сын Чалавечы,
Як Божы Цуд
На Каляды!
Прыходзiць Сын Божы да чалавека кожны год
На Каляды!

Песня з праэкта “Святы Вечар”, у выкананьні ПамідорOffТыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Я буду капітанам – спявае Грышка Гільмулін (+mp3)
• Камарова смерць
• Праўдзівая гісторыя Чырвонага капялюшыка (відэа)