Трое парасятак

Жылі-былі на свеце трое парасятак. Трое братоў. Усе аднолькавага росту, кругленькія, ружовыя, з аднолькавымі смешнымі хвосцікамі. Нават імёны ў іх былі падобныя. Звалі парасят: Ніф-Ніф, Нуф-Нуф, Наф-Наф. Жылі яны ў лесе, куляліся ў зялёнай траве, грэліся на сонейку, збіралі жалуды. Так праходзіла лета.

Але вось надышла восень. Сонца ўжо не так моцна прыпякала, шэрыя воблакі цягнуліся над пажоўклым лесам, доўга не высыхалі лужыны.
- Час нам падумаць пра зіму, – сказаў неяк Наф-Наф сваім братам, прачнуўшыся досвіткам. – Я ўвесь дрыжу ад холаду. Мы можам прастудзіцца. Давайце пабудуем сабе дом з трох пакояў і будзем жыць разам, пад адной цёплай страхой.
Але яго браты не хацелі брацца за работу. Куды больш прыемна ў апошнія цёплыя дні гуляць і скакаць па лузе, чым капаць і цягаць каменне.
- Да зімы яшчэ далёка. Мы яшчэ пагуляем, – сказаў Ніф-Ніф і перакульнуўся цераз галаву.
- Калі трэба будзе, я сам пабудую сабе дом, – сказаў Нуф-Нуф і лёг у лужыну.
- І я таксама, – дадаў Ніф-Ніф.
- Ну, як хочаце. Я буду адзін будаваць сабе, – сказаў тады Наф-Наф. – Я не буду вас чакаць.
З кожным днём рабілася ўсё халадней і халадней. Ніф-Ніф і Нуф-Нуф не спяшаліся. Ім і думаць не хацелася пра работу. Яны весела гулялі ў свае парасячыя гульні, куляліся і купаліся ў лужыне, парохкваючы свае вясёлыя песенькі.
- Сёння мы яшчэ пагуляем, – казалі яны, – заўтра з раніцы возьмемся за работу.
Ніф-Ніф парашыў, што прасцей і хутчэй за ўсё змайстраваць дом з саломы. Ні з кім не параіўшыся, ён так і зрабіў. Ужо ўвечары ягоная хаціна была гатова.
Ніф-Ніф паклаў на страху апошнюю саломіну і, вельмі задаволены сваёй работай, весела заспяваў:

Хоць паўсвету абысці,
Абысці, абысці,
Лепшай хаты не знайсці,
Не знайсці, не знайсці!

Напяваючы гэтую песеньку, ён накіраваўся да Нуф-Нуфа. Нуф-Нуф непадалёку таксама будаваў сабе дамок.
Ён стараўся хутчэй пакончыць з гэтай нуднай і нецікавай справай. Спачатку, таксама як і брат, ён хацеў пабудаваць сабе дом з саломы, але потым вырашыў, што ў такім доме зімой будзе вельмі холадна. Дом будзе больш моцны і цёплы, калі пабудаваць яго з галінак і тонкіх дубцоў. Так ён і зрабіў. Ён убіў у зямлю калы, пераплёў іх дубцамі, на страху наваліў лісця, і ўвечары дом быў гатовы.
Нуф-Нуф з гонарам абышоў яго некалькі разоў вакол і заспяваў:

У мяне вось добры дом,
Новы дом, моцны дом.
Мне не страшны дождж і гром,
Дождж і гром, дождж і гром!

Не паспеў ён скончыць песеньку, як з-за куста выбег Ніф-Ніф.
- Ну, вось і твой дом гатовы! – сказаў ён брату. – Я казаў Наф-Нафу, што мы і адны ўправімся з гэтай работай! Цяпер мы з табой вольныя. І можам рабіць усё, што нам уздумаецца!
- Пойдзем да Наф-Нафа і паглядзім, які ён сабе збудаваў дом, – адказаў брат.
І яны, вельмі задаволеныя тым, што ім ні пра што больш не патрэбна клапаціцца, зніклі за кустамі.
Наф-Наф ужо некалькі дзён быў заняты сваёй пабудовай. Ён нацягаў камення, намясіў гліны і цяпер, не спяшаючыся, будаваў сабе дом, у якім можна было б схавацца ад ветру, дажджу і марозу. Ён зрабіў у доме цяжкія дубовыя дзверы з засаўкай, каб воўк з суседняга лесу не мог да яго ўлезці. Ніф-Ніф і Нуф-Нуф засталі брата за работай.
- Што ты будуеш? – у адзін голас закрычалі здзіўленыя Ніф-Ніф і Нуф-Нуф. – Што гэта, дом для парасяці ці замак? Ці не збіраешся ты з кім-небудзь ваяваць?
І абодва браты так развесяліліся, што іх віск і рохканне разнесліся далёка па лугавіне.
Наф-Наф прарохкаў ім у адказ:

У мяне больш разумення,
Разумення, разумення.
Я будую дом з камення,
Дом з камення, дом з камення!

Ніякія ў свеце зверы,
Злыя зверы, злыя зверы
Не адчыняць мае дзверы,
Мае дзверы, мае дзверы!

- Гэта ён пра якога звера? – запытаў Ніф-Ніф у Нуф-Нуфа.
- Гэта ты пра якога звера? – запытаў Нуф-Нуф у Наф-Нафа.
- Гэта я пра ваўка! – адказаў Наф-Наф і паклаў яшчэ адну цагліну.
- Ён баіцца ваўка! – сказаў Ніф-Ніф.
- Ён баіцца, што яго з’ядуць! – дадаў Нуф-Нуф.
І браты яшчэ больш развесяліліся.
- Якія тут могуць быць ваўкі! – рохкнуў Ніф-Ніф і ўзяўся за сваю флейту.
- Ніякіх ваўкоў няма! Ён проста баязлівец! – сказаў Нуф-Нуф, настройваючы сваю скрыпку.
І абодва яны зайгралі і заспявалі:

Нам не страшны шэры воўк,
Шэры воўк, шэры воўк.
Дзе ты ходзіш, дурны воўк,
Стары воўк, страшны воўк?

Але Наф-Наф нават не азірнуўся.
- Пойдзем, Нуф-Нуф, – сказаў тады Ніф-Ніф. – Нам тут няма чаго рабіць. Мы не любім баязліўцаў!
І браты пайшлі гуляць.
Па дарозе яны спявалі і ігралі, а калі ўвайшлі ў лес, то ўзнялі такі шум, што абудзілі ваўка, які спаў пад хвояй.
- Што за шум? – незадаволена прабурчэў злы і галодны воўк і паскакаў да таго месца, адкуль даносіліся віск і рохканне двух маленькіх неразумных парасятак.
- Ну якія тут могуць быць ваўкі? – казаў у гэты час Ніф-Ніф, які ваўкоў бачыў толькі на малюнках.
- Вось мы яго схопім за нос, будзе ведаць! – падміргнуў Нуф-Нуф, які таксама ніколі не бачыў жывога ваўка.
- Павалім, ды яшчэ звяжам, ды яшчэ нагой вось так, вось так! – храбра дадаў Ніф-Ніф і паказаў, як яны будуць распраўляцца з ваўком.
І браты зноў разрохкаліся і заспявалі:

Нам не страшны шэры воўк,
Шэры воўк, шэры воўк.
Дзе ты ходзіш, дурны воўк,
Стары воўк, страшны воўк?

І раптам яны ўбачылі сапраўднага жывога ваўка! Ён стаяў за вялікай хвояй, і ў яго быў такі страшны выгляд, такія злыя вочы і такая зубастая пашча, што ў Ніф-Ніфа і Нуф-Нуфа па спінках прабег халадок і тонкія хвосцікі дробна-дробна задрыжэлі. Бедныя парасяткі не маглі нават зварухнуцца ад страху.
Воўк падрыхтаваўся да скачка, шчоўкнуў зубамі, міргнуў правым вокам, але парасяткі раптам апамяталіся і, узняўшы віск на ўвесь лес, кінуліся наўцёкі.

Ніколі яшчэ не прыходзілася ім так шпарка бегаць.
Мільгаючы пяткамі і ўзнімаючы хмары пылу, яны несліся кожны да свайго дома.
Ніф-Ніф першы дабег да сваёй саламянай хаціны і ледзь паспеў зачыніць дзверы перад самым носам ваўка.
- Зараз жа адчыні дзверы! – прарычэў воўк. – А інакш я іх выламаю!
- Не, – прарохкаў Ніф-Ніф, – я не адчыню!
За дзвярыма было чуваць дыханне страшнага звера.
- Зараз жа адчыні дзверы! – прарычэў зноў воўк. – А не то, я так дзьмухну, што ўвесь твой дом разляціцца!
Але Ніф-Ніф нічога ўжо не мог адказаць ад страху. Тады воўк пачаў дзьмуць: «Ф-ф-ф! У-у-у!!»
Са страхі зляталі саломінкі, сцены дома трэсліся. Воўк яшчэ раз глыбока ўздыхнуў і дзьмухнуў другі раз: «Ф-ф-ф!!! У-у-у!!»
Калі воўк дзьмухнуў трэці раз, дом разляцеўся ва ўсе бакі, як быццам на яго наляцеў ураган.
Воўк шчоўкнуў зубамі перад самым лычыкам маленькага парасяці.
Але Ніф-Ніф ухіліўся, адскочыў і праз хвіліну быў ужо каля дзвярэй Нуф-Нуфа.
Ледзь паспелі браты замкнуцца, як пачулі голас ваўка:
- Ну, цяпер я з’ем вас абодвух!
Ніф-Ніф і Нуф-Нуф спалохана паглядзелі адзін на аднаго. Але воўк вельмі стаміўся і вырашыў пайсці на хітрыкі.
- Я перадумаў! – гучна сказаў ён, так, каб яго пачулі браты. – Я не буду есці гэтых паршывых парасятак! Я лепш пайду дадому.
- Ты чуў? – запытаў Ніф-Ніф брата. – Ён сказаў, што не будзе нас есці!
- Гэта вельмі добра, што воўк пайшоў дадому! – сказаў Нуф-Нуф і адразу перастаў дрыжэць.
І браты развесяліліся і заспявалі, як быццам нічога і не здарылася:

Нам не страшны шэры воўк,
Шэры воўк, шэры воўк.
Дзе ты ходзіш, дурны воўк,
Стары воўк, страшны воўк?

А воўк і не думаў нікуды ісці. Ён проста адышоўся трохі ўбок і прытаіўся. Яму было вельмі смешна: як спрытна ён ашукаў зусім неразумных маленькіх парасятак! Ён пачакаў, калі парасяткі зусім супакоіліся, узяў авечую шкуру, вялікі кошык і асцярожна падкраўся да дамка. Каля дзвярэй ён сеў у кошык, накрыўся шкурай і ціха пастукаў. Ніф-Ніф і Нуф-Нуф вельмі спалохаліся, калі пачулі стук.
- Хто там? – запыталі яны, і ў іх зноў затрэсліся хвосцікі.
- Гэта я-я-я, бедная маленькая авечка! – тонкім голасам прапішчаў воўк. – Пусціце мяне пераначаваць, я адбілася ад статка і вельмі стамілася!
- Пусціць? – запытаў брата добры Ніф-Ніф.
- Авечку можна пусціць, – згадзіўся Нуф-Нуф.
За таксама быў вельмі добрым парасяткам.
Але калі яны крыху адчынілі дзверы, то раптам убачылі не авечку, а зубастую пашчу ваўка. Браты зачынілі дзверы і з усёй сілы налеглі на іх, каб воўк не здолеў да іх уварвацца.
Воўк вельмі раззлаваўся, што яму не ўдалося ашукаць парасят. Ён скінуў з сябе авечую шкуру, адпіхнуў кошык і зарычэў:
- Ну, пачакайце ж! Як я дзьмухну, дык і ад гэтага дома нічога не застанецца!
І ён пачаў дзьмуць. Дом крыху пакасіўся. Воўк дзьмухнуў другі раз, потым трэці раз.
Са страхі злятала лісце, сцены дрыжэлі, але дом усё яшчэ стаяў. І толькі тады, калі воўк дзьмухнуў пяты раз, дом захістаўся і разваліўся. Адны толькі дзверы пэўны час яшчэ стаялі сярод руін.

Ахопленыя жахам, кінуліся парасяткі бегчы. Ад страху ў іх аднімаліся ногі, кожная шчацінінка дрыжэла, курносыя насы перасохлі. Браты імчаліся да дома Наф-Нафа. Воўк наганяў іх вялізнымі скачкамі. Адзін раз ён ледзь не схапіў Ніф-Ніфа за заднюю ножку, але той спрытна ўхіліўся і прыбавіў ходу.
Воўк таксама паддаў ходу. Ён быў упэўнены, што на гэты раз парасяткі ад яго не ўцякуць. Але яму зноў не пашанцавала. Парасяткі хутка прамчаліся міма вялікай яблыні, нават не закрануўшы яе. А воўк не паспеў звярнуць і наляцеў на яблыню, якая абсыпала яго яблыкамі. Адзін цвёрды яблык ударыў яго паміж вачэй. Вялікі гуз ускочыў у яго на лбе.
А Ніф-Ніф і Нуф-Нуф, ні жывыя ні мёртвыя, прыбеглі ў гэты час да дома старэйшага брата.
Брат упусціў іх у дом. Бедныя парасяткі былі такія напалоханыя, што нічога не маглі сказаць і моўчкі кінуліся пад ложак. Наф-Наф адразу здагадаўся, што за імі гнаўся воўк. Але яму не было чаго баяцца ў сваім мураваным доме. Ён хутка зачыніў дзверы на засаўку, сеў за піяніна і заспяваў:

Ніякія ў свеце зверы,
Злыя зверы, злыя зверы
Не адчыняць мае дзверы,
Мае дзверы, мае дзверы!

Але тут пастукалі ў дзверы.
- Хто стукае? – запытаў Наф-Наф.
- Гэта я, прадаўшчык шчотак, – пачуўся грубы голас. – Ці не хочаце паглядзець мой тавар?
Наф-Наф адчыніў крыху дзверы і ўбачыў калматую лапку. Ён умомант выхапіў шчотку і балюча ўдарыў ёю па калматай лапе ваўка. Той, равучы ад болю, прахрыпеў:
- А, гэтак! Ну, цяпер я з’ем усіх траіх!
- Спрабуй! – адказаў з-за дзвярэй Наф-Наф. Ён ведаў, што яму і братам няма чаго баяцца ў мураваным доме.
Тады воўк уцягнуў у сябе як мага больш паветра і дзьмухнуў з усёй сілы.
Але, колькі ён ні дзьмуў, ні адна, нават самая жаленькая, цаглінка не зварухнулася з месца.
Воўк пасінеў ад натугі.
Дом стаяў, як крэпасць. Тады воўк пачаў трэсці дзверы. Але дзверы таксама не паддаваліся. А ў сценах дома не было ніводнай шчыліны, праз якую ён мог бы прабрацца да парасятак. Галоднаму і злому ваўку нічога не заставалася, як пайсці прэч.
Але тут ён падняў галаву і раптам заўважыў вялікі, шырокі комін на страсе.
- Вось праз гэты комін я і пралезу ў дом! – узрадаваўся воўк. Ён асцярожна ўзлез на страху і прыслухаўся. У доме было ціха.
- Я ўсё ж такі паласуюся свежай парасяцінкай, – падумаў ён і, аблізнуўшыся, палез у комін.
Але, як толькі ён пачаў спускацца па коміне, парасяты пачулі шоргат, а калі на накрыўку катла пачала сыпацца сажа, Наф-Наф адразу здагадаўся, у чым справа. Ён шпарка кінуўся да катла з варам і сарваў з яго накрыўку. Чорны, як камінар, воўк бултыхнуўся ў вар.
Ніколі яшчэ яму не было так балюча! Вочы ў яго вылезлі на лоб, уся поўсць паднялася дыбам. Воўк нема зароў, выскачыў назад на страху, скаціўся па ёй на зямлю, перакуліўся на сваім хвасце міма зачыненых дзвярэй і пусціўся наўцёкі.
А трое братоў, трое маленькіх парасятак, глядзелі яму ўслед з акна і цешыліся, што яны так удала правучылі злога ваўка.
А потым яны ўсе разам заспявалі вясёлую песенку:

Хоць паўсвету абысці,
Абысці, абысці,
Лепшай хаты не знайсці,
Не знайсці, не знайсці!

Ніякія ў свеце зверы,
Злыя зверы, злыя зверы
Не адчыняць нашы дзверы,
Нашы дзверы, нашы дзверы!

З лесу воўк ужо ніколі,
Ўжо ніколі, ўжо ніколі
Не прыскача да нас болей,
Да нас болей, да нас болей!

З таго часу браты пачалі жыць разам. Вось і ўсё, што мы ведаем пра траіх маленькіх парасятак – Ніф-Ніфа, Нуф-Нуфа і Наф-Нафа.

У.Дыснэй

Яшчэ па тэме:

• Наф-Нафы ў крызіс не знікнуць, або Якія казкі самыя карысныя?
• Вол, баран, гусак і пеўнік
• Жылі у бабусі вясёлыя гусі (+mp3)
• Хітрая ліса
• “Казка” перамагла на “Еўрабачанні”

КАЗКА ПРА МЯДЗЬВЕДЗЯ

Пад самую восень, пад верасень месяц
Задумаў жаніцца Мядзьведзь шэры ў лесе.
І кажа сватом: — Мне шукайце пасагу;
Зіму зімаваць — трэба мёду і брагі.
А сам я ня маю ні пчол, ні гароду;
Падушка — і тая з альховай калоды.
За лета снапа мне нажаць ня прыйшлося, —
То хворы ляжаў, то гнуў дугі, палозьзе.
Няхай сабе будзе ня важная жонка, —
Каб толькі я выжыў зіму пад сасонкай…

Хадзілі сваты ад Мядзьведзя па лесе

 —Усё дзеўкі шукалі празь верасень месяц.
Хадзілі яны ў Белавеж да Зубрышкі,
Да Зайцавых дзевак, былі і ў Казьлішкі.
Там ветліва важных гасьцей прынімалі,
Крынічнай вадой, мурагом частавалі;
Стараліся ўсе ім у пояс хіліцца —
Сваты былі важныя — Воўк ды Лісіца!
Калі што ня так, дык патрапілі-б самі
Пагладзіць, дзе трэба, памацаць зубамі…
Эх, важныя дзеўкі, былі-б гаспадыні,
Каб мелі каўбасаў, курэй, саланіны.
Нашто і шукаць-бы што недзе другое, —
Было-б для Мядзьведзя жыцьцё залатое.
А то ў Зайчышкі пасаг — руні жыта,
Зімой — зьледзянеўшая ў полі ракіта.
А у Казьлішкі трысьнік у імшарах,
Падушкі з пуховак, асоту гушчары.
Таксама ў Зубрышкі па ўсёй Белавежы
Ня зьлічыш стагоў непачатых і сьвежых…
Ды што зь іх сватом і Мядзьведзю старому, —
Язык намазоліш, нагоніш аскому.

Пачулі сваты — ёсьць ля Нарачы дзеўка:

Ў зялёнай дуброве паджарая Белка,
Такая вясёлая, зь песьнямі, зь сьмехам,
Зьбірае зь ляшчэўніку летам гарэхі.
Насыпала поўныя куфры, як лёду,
Раскусіш — як сонца, зярняты — як зь мёду.
Сказалі Мядзьведзю: — Ёсьць дзеўка з пасагам!
Прыбраўся Кудлаты Мядзьведзь у сярмягу;
Кашулю узьдзеў, што злупіў у Міколы,
Як той бараніў ад яго калісь пчолы;
Ўзяў пояс ліповы і кій сукаваты, —
Так выбраўся зь сьвітай Мядзьведзь наш у сваты.

Такое вясельле магло толькі хіба

Быць там, дзе ёсьць Нарач, бор цёмны ды рыба.
Ігралі ў цымбалы Шаршні і Асьвянкі,
Ігралі дзень цэлы да самай заранкі;
А ў цёмным ягодніку зь Цецярукамі
Ў тахт Дзятлы у бубны лупілі насамі,
І зь вёскі далёкай, дзе жытнія гоні,
Ім Певень іграў на чырвонай гармоні.
Лявоніху ёмка скакала Лісіца, —
Аж ветрам паджарым шумела спадніца.
Як выйшаў Мядзьведзь, тупнуў левай ды правай,
Пайшоў прысядаць — замігцелі рукавы.
Скакаць ён так мог-бы дзён пяць ці мо’ дзесяць —
Адно толькі боты стапталіся ў лесе;
Ды нат і ў мяне там знасіліся лапці…
На трэйцюю ноч пачалі разьяжджацца.

Памалу прайшоў ціхі верасень-месяц.

Ляжыць, пажывае Мядзьведзь шэры ў лесе,
Дзе глуш ды сасновае шумнае рэха,
А Белачка носіць ваду і гарэхі.
Насыпе Мядзьведзь іх у ступу, як лёду,
А зьверху бабухне дубовай калодай!
Наесца і сьпіць у сваім у палацы, —
Нат слухаць ня хоча, хто кажа аб працы.
Пажыў ён па-панску нямала так часу,
Пакуль не хапіла у Белкі прыпасаў.
Ляжыць і раве ён, ледзь бор не аглохне:
— Ой, мусіць, я хутка ня выжыву, здохну!.. —
Лячыла Мядзьведзя Варона-Шаптуха,
І Дзяцел пастукваў трубкай у вуха,
І банкі на пяты стаўляла Сарока,
Кампрэсы яму прыкладала пад бокам…
Ды што ні рабілі — ўсё не памагала.
Шмат вылізаў лекаў, гусіны і сала…
Ды што тыя лекі, калі наш Кудлаты
Зьеў двух дактароў зь Белавежы лычатых.
Хадзіў тады блізка Цыган хітры недзе,
Пачуў пра цяжкую хваробу Мядзьведзя
І кажа: — Ты, бацю, ня слухай нікога.
Цыган табе зельля парадзіць другога.
Відаць, ты ня можаш ні сесьці, ні легчы,
Ня можаш, мой баценька, мала ты есьці!…

Дзе ў лесе дарога, а з боку паляна,

Лячыў Цыган брагай-сівухай да рана;
Яшчэ паіў зельлем салодкім, як мёдам,
Спаіўшы, Мядзьведзя прыкуў да калоды,
Пазьней яму ўсыпаў бярозавай кашы,
Павёў яго цешыць людзей на кірмашах.
Перш доўга Мядзьведзь касурыўся ды охаў,
А потым зрабіўся такім скамарохам!
Дзе толькі ня прыйдзе пад хаты крывыя —
Зьлятаюцца дзеці, дзяўчаты, старыя,
Прыносяць салодкага мёду, гарэхаў,
А ён давядзе аж да сльёз і да сьмеху.
Сьмяюцца і дзеці, і куры, і коні,
Як ён у шарахаўкі звонкія звоніць;
Сьмяюцца асьверы, і стрэхі, і хаты,
Як пойдзе скакаць пад цымбалы Кудлаты.
Здаецца, няпраўда, што людзі гавораць,
Што быў ён раней абібокам і хворым…
А Белачка там, дзе ёсьць пушча густая,
Ў сасновыя куфры гарэхі зьбірае
І добра хавае, каб іх ні мядзьведзі
Знайсьці не маглі, ні вясковыя дзеці,
Ды чорнымі зорка пільнуе вачыма
І лускае іх у сьцюдзёныя зімы…
А там, за сасновым за лесам, за борам,
Як золатам сінім, іграюць азёры!
А глянеш навокал — такая краіна:
Дзе ступіш — то рэха, то казка, быліна…
Ёсьць, праўда, і сумных нямала, бязь ліку,
Але мы іх лепей пакінем вялікім.
А вам, мае дзеткі, з вачыма, як золак,
Аддам усе дзівы тых казак вясёлых.

Максім ТанкЯшчэ па тэме:

• Як звяры хвасты атрымоўвалі (народная казка)
• Павуціньне – вершык пра інтэрнэт (+mp3)
• Пчала і муха
• Баран — бок абадран (кніга)
• Бай

Ходзіць па нашым краі пагалоска пра пана Заблоцкага, што жыў надта даўна, яшчэ за князем Дрыгайлам. Жылося тады людзям не абы-як, адно мыла не ставала – і вось пан Заблоцкі паквапіўся на лёгкі прынажытак.

Адправіўся ён за мора, наладаваў мылам повен карабель ды плыве назад паціху. Ажно нахапіўся вецер, кінуў карабаль на падводныя камяні, і той карабель даў цечу. Увесь тавар, лічы, змыла, а пан Заблоцкі застаўся ні з чым.

З тае пары пачалі казаць: «Зарабіў, як пан Заблоцкі на мыле».

Але гэта даўнейшая гісторыя, хто пра яе не чуў!Ды мала хто ведае пра іншыя прыгоды пана Заблоцкага ды ягонага дружбака пана Кубліцкага. Ото ж былі паны! Колькі яны пазараблялі гузоў на свае галовы – усё праз фанабэрыю, прагавітасць, недарэчныя дзівацтвы! І шкода часам іх, ды смех разбірае: ну ж і шалапуты!

Яшчэ па тэме:

• Праўдзівая гісторыя Чырвонага капялюшыка (відэа)
• Васьміножы кракавяк (Альберту Эйнштэйну прысвячаецца)
• Тры танкісты выйшлі з танку – Калыханка да Дня Перамогі
• Вол, баран, гусак і пеўнік
• Страчанае слова

Міра Лукша — журналістка, перакладчыца і пісьменьніца. Нарадзілася ў 1958 годзе ў Гайнаўцы, што на Беласточчыне. Працуе журналісткай у тыднёвіку беларусаў у Польшчы “Ніва”. Член Беларускага літаратурнага аб’яднаньня “Белавежа” і Саюзу беларускіх пісьменьнікаў. Аўтарка сямі кніжак паэзіі і прозы.

Яшчэ па тэме:

• Баран бок абадран (народная казка)
• Налепкі на аўто “З намі дзеці”
• …А нядоўга я вісеў – вецер дунуў, я зляцеў!
• Беларускія народныя загадкі пра грудное гадаванне
• Зімовыя загадкі

А за імі – качаняты:
“Не жадаем болей кракаць!
Хочам мы, як жабяняты,
Квакаць!”

Свіначкі замяўкалі:
Мяў,мяў!

Котачкі зарохкалі:
Рох, рох, рох!

Качачкі заквакалі:
Ква, ква, ква!

Курачкі закракалі:
Кра, кра, кра!

Верабейка прыскакаў -
Як карова замычаў:
Му-у-у!

А прыбег мядзведзь
І роўма равець:
Ку-ка-рэ-ку!

А зязюля на суку:
“Не хачу крычаць ку-ку,
Як сабака, пабрашу:
Гаў, гаў, гаў!”

Толькі заінька
быў паінька:
Ён не мяўкаў
І не рохкаў –
Пад капустаю ляжаў,
Па-заечы лапатаў,
Зверанятак неразумных
Ушчуваў:

“Хто закліканы цырыкаць –
То не муркайце!
А закліканы хто муркаць –
Не цырыкайце!
Не бывваць вароне кароваю,
Не лятаць жарабятам пад хмараю!”

Смяхунчыкі-звераняты –
Парсючкі, медзведзяняты –
Больш сваволяць, што ёсць духу –
Зайку не жадаюць слухаць.

Рыбы ў полі ўсё гуляюць,
Жабы ў неба ўзлятаюць,
Мышы котачку злавілі,
У мышалоўку пасадзілі.

Ліскі ў запале
Узялі запалкі
І да мора паспяшылі,
Мора – р-раз – і падпалілі.

Мора полымем гарыць,
Выбягае з мора кіт:
“Гэй, пажарныя, бяжыце!
Нам хутчэй дапамажыце!”

Доўга, доўга кракадзіл
Мора сіняе тушыў
Пірагамі і блінцамі,
Сушанымі нат грыбамі.

Кураняткі, квокчучы,
Палівалі з бочачкі.

Прыплывалі два яршы,
І пайшлі ў ход каўшы.

Прыбягалі жабяняты,
З цэбара лілі багата.

Тушаць, тушаць – не патушаць,
Заліваюць – не зальюць.

Матылёк тут прылятаў
І крыламі памахаў,
Стала мора патухаць –
І патухла.

Узрадаваліся звяры!
Смех пачуўся, заспявалі,
Вушкамі захлопалі,
Ножкамі затопалі.

Гусі сталі гагатаць,
Па-гусінаму крычаць:
Га-га-га!

Кошачкі замуркалі:
Мур-мур-мур!

Птушкі зацырыкалі:
Цык-цырык!

Коні заіржалі:
І-і-і!

Мухі загудзелі:
Ж-ж-ж!

Жабяняты квакаюць:
Ква-ква-ква!

Качаняты кракаюць:
Кра-кра-кра!

Парасяты рохкаюць:
Рох-рох-рох!

Мурачку люляюць,
Міленькай спяваюць:
Люлечкі-люлі!
Люлечкі-люлі!

Пераклаў Валянцін ЛукшаЯшчэ па тэме:

• Беларускія калыханкі – Вольга Паўлоўская
• Калыханкі з ўсяго свету: Грэцкая
• Ой, люлі, люлі, люлі
• Курка-рабушка, дзеўка малада (+mp3)
• Я буду капітанам – спявае Грышка Гільмулін (+mp3)

Малюнак: Gurbuz Dogan Eksioglu

Аднойчы, у час сваёй стандартнай працэдуры, якая ганяла хлапцу кроў з аднаго месца, на якім звычайна людзі сядзяць, у іншае — якім думаюць, яго напаткала нечаканая ідэя.

– А што, калі я паеду ў сталічны Кснем вучыцца на мага? Што я — горш за іншых?!

Як падумаў, так адразу і вырашыў. І так у яго было заўжды.

Сабраўшы свой няхітры рыштунак, разьвітаўшыся са старэнькімі бацькамі, Бусел — так звалі нашага героя — купіў квіток на параплян.

Не пасьпеўшы перавесьці дых і ачомацца ад пералёту, Бусьлік ужо крочыў па густа асьветленых вуліцах Кснему, шукаючы Дом студэнтаў, у якім яму выпадала жыць бліжэйшыя пяць год.

Неўзабаве выйшаўшы на вуліцу Чырвонага ката, вандроўнік апынуўся перад велічэзным хмарачосам неакрэсьленага колеру, які нагадваў яму якісьці местачковы муніцыпалітэт. З Дому выбягалі ўвесь час вясёлыя шкаляры, каб папускаць ля ганку бурбалак і голасна пазубаскаліць.

Малюнак: Gurbuz Dogan Eksioglu

Да вечару таго дня ўсё было зроблена. Бусьлік засяліўся ў адну кельлю з трымя такімі самымі кандыдатамі ў магі. Дзіўныя былі гэтыя хлопцы, як і сам іх сусед. Першы, Сарат Самавар, увесь час шукаў сувязяў з найвыбітнейшымі магамі, каб калісьці сядзець за Вялікім сталом, мець шыкоўную мятлу для палётаў па начным Кснеме і асобны ў ім замак.

Бегунок Гузак меў замашкі іншага масштабу і кшталту, бо для яго першасную каштоўнасьць уяўлялі тры простыя рэчы: здаровы сон, здаровы лад жыцьця і здаровыя нэрвы. Уладак Бочка, трэці сусед Бусьліка, быў нечым падобны да Самаварыка, як клікалі яго знаёмыя.

А што ж Бусьлік?
А наш герой, як і калісьці, лятаў па вечарох на зоркі, а ўдзень — вісеў на аблоках.

Апынуўшыся ў першай Акадэміі магаў у Сюрбеле, хлапец з мястэчка на Барысфене паставіў перад сабой мэту добра вучыцца. Вучыўся ён багата і старанна, бо з дому да яго дасылаліся пераважна папрокі, а не талеры. З дапамогай ведаў Бусьлік пачаў разумець тыя рэчы, якія раней былі для яго недасяжнымі і хаваліся пад покрывам ночы.

Так мінула пяць доўгіх год.

Аднойчы, калі нашаму герою заставалася зусім трошкі да атрыманьня ступені мага, а на вуліцы сьпявалі птушкі, зь ім здарылася нешта невытлумачальнае і незразумелае. У той дзень Бусьлік амаль не бегаў па паветры, а ляжаў на сваім кельным ложку. Раптам ён пачуў сьмех, які разьлятаўся па пакоі тысячамі дробных званочкаў.

– Хто тут!? – мала не да столі падляцеў ад нечаканасьці Бусьлік.

І тут ён пабачыў нешта такое, што прымусіла яго сэрца стукаць як перфаратар. На шафе, куды ён звычайна вешаў свае плашчы і мантыі, сядзеў ЁН. ЁН усьміхаўся ў свае абвіслыя сівыя вусы і гайдаў галавой, працінаючы Бусьліка вострым позіркам.

– Як ты мне абрыд, Бусел, – сказаў незнаёмец і чмыхнуў сваім даўгаватым носам. – Колькі ты яшчэ будзеш дапякаць мяне сваімі бясконцымі пытаньнямі, на якія ты сам у стане знайсьці адказ?!

– Якія пытаньні?! Ды хто вы такі?! – толькі і здолеў выціснуць зь сябе хлопец.

– Ты і сам ведаеш якія, чалавеча, – стары быў непахісным ў сваёй загадкавасьці. – Ты пытаеш багата, і пра розныя рэчы. Але я табе дам толькі адзін адказ, нават не адказ, а толькі падказку. Слухай мяне ўважліва! Золата – гэта не тое, што ў кішэні, а што зьзяе знутры. Золата не так далёка. Яго трэба толькі лепей разглядзець.

– Якое золата?!! Аб чым ты кажаш, стары?!! – закрычаў Бусел, але незнаёмец ужо стаяў на падваконьні, распростваючы свае крылы. – Дай мне яшчэ хоць адну падказку!!

– Золата сьвеціцца і гарыць, – кінуў на разьвітаньне дзед і зьнік у адначасьсі.

А Бусьлік застаўся сядзець на сваім ложку з разяўленым ртом і акругленымі вачыма. У гэтую ноч ён не спаў, а думаў пра загадкавае здарэньне, а болей пра тое, што яму сказаў незнаёмец. І было гэта двойчы дзіўна, бо ўжо як месяц Бусьлік як-раз і думаў увесь час пра нешта сьветлае….

Дакладней, ён мроіў пра Вогненную Прынцэсу, якую ўпотай ад усіх ласкава клікаў Агеньчыкам. І гэтая мроя не пакідала яго нідзе. І нельга ад яе было схавацца нават за Вясёлкавым мастом, куды ня лёталі нават самыя адчайныя.

Калі б хлопец не бачыў Агеньчыка, заўжды зь ім адбывалася нешта няладнае. Адразу прастора напаўнялася мільёнамі гукаў, паветра афарбоўвалася водарам азону, а ўнутры ўсё пякло і бурліла.

Яна праходзіла побач зь ім як камета, як вогненны шар. Промні яе растоплівалі ўсё зьледзянелае і зацьвярдзелае. Пасьля кожнага такога спатканьня Бусьлік доўга не мог адысьці і ляцеў куляй у туманнасьць Андрамеды, дзе ніхто не мог яго згледзіць. Там хлопец усаджваўся на самую сьпічастую зорку і марыў, шчасьліва усьміхаючыся.

– Золата…золата…прамень…дзівацтваў струмень…

Бусьлік ляжаў і ніяк не мог не думаць аб ЁЙ. Ён ведаў, што так сур’ёзныя магі не робяць. Але ці можа да канца зразумець банальныя рэчы той, хто любіць гуляць па аблоках…?

- Ага!! Дык вось яно тое Золата, пра якое мне казаў стары!!! Вось чаму ўвесь сьвет круціцца вакол мяне, калі я размаўляю зь ЁЙ!!!

Бусьлік падляцеў як рэактыўны самалёт. Накінуўшы свае няхітрае убраньне, ён з разьбегу стартаваў з пісьмовага стала, і, зрабіўшы разьвітальны віраж над Домам, паляцеў з усіх крылаў да ЯЕ.

– Не тое золата, што ў кішэні, – думаў у час свайго палёту Бусьлік, – а тое, што сьвеціцца знутры! І паляцеў яшчэ шпарчэй…

…

(Арфаграфія аўтарская)Яшчэ па тэме:

• Упартая жонка
• Музычная складанка “На Купалле!” ад Kazki.By
• Казка пра тое, як маленькая Секундачка увесь Час спыніла
• Гуляем у хованкі – з 6 месяцаў!
• “Казка” перамагла на “Еўрабачанні”

- Дзеду, а на ваду мы не забыліся?

Дзед ляпнуў рукой па палявой сумцы і вінавата адказаў:

- Дома на стале засталася.
- А я піць хачу…
- Што ж, трэба дадому вяртацца, – сказаў дзед.

Сумным стаў Ягорка – надта ж хацелася яму знайсці цара-баравіка.
Дзед хітра ўсміхнуўся:

Кiслiца - заячае шчаўе

Дзед паказаў на палянку між ялін. Яна была зарослая зялёнымі раслінамі. А на кожнай з іх між трыма сэрцавіднымі лісцікамі блішчала уйная кропелька расы.

- А як яе прасіць? – спытаў Ягорка.
- Трэба на калені стаць і расінку з кіслінкі спіць.

Ягорка так і зрабіў – стаў на калені і пачаў з кіслінак расінкі співаць. Дзед таксама прысеў, сарваў некалькі раслінак і пачаў іх есці. Ягорка здзіўленна паглядзеў на дзеда.

- Паспрабуй і ты, – прапанаваў дзед.

Ягорка сарваў кіслічку, пажаваў і ўсклікнуў:

- Дзеду! А смачна, зусім як шчаўе!

“Таму кісліцу яшчэ і заячым шчаўем завуць, бо яе зайчыкі любяць і з яе расінкі п’юць, – здагадаўся Ягорка. Смагі ён ужо не адчуваў.

А калі вярталіся з грыбоў, на ўзлеску, пад асінкаю, у густой траве Ягорка знайшоў цара-чырвонагаловіка! Капялюшык вялікі, як ягоркава бярэтка, ножка крамяная – Ягорка грыба нават у кошык не паклаў, у руках па вёсцы дадому нёс, каб усе бачылі…

Аўтар: Алесь Жук
Слухаць аўдыё:
Download audio file (Jak_Jagorku_kislica_paila_Chytae_AKorsun.mp3)
Цудоўна чытае гісторыю Алена Корсун – вельмі раім паслухаць.
Таксама магчыма спампаваць…

Яшчэ па тэме:

• Чаму заяц касалапы?
• Ой, ня ешце мяне, сьвіні, бо я ваша гаспадыня!
• …А нядоўга я вісеў – вецер дунуў, я зляцеў!
• Дзед Барадзед – калыханка (два варыянта, mp3+ноты)
• “Казка” перамагла на “Еўрабачанні”

Ля сцен Замка раскінуліся вялікія азёры. Адно – на ўсходзе. Кожны, хто зазірне ў яго, убачыць тамака сваю будучыню. Другое – на захадзе. У ім, нібы ў люстэрку, адлюстроўваецца наша мінулае. Гісторыя, якую я распавяду табе, даўно ўжо на дне гэтага возера, але калісьці яна прынесла нямала клопатаў насельнікам Замка.

Здарылася гэта ранняй травеньскай раніцай. Ішла пятая гадзіна. Зрэшты, так кажуць толькі людзі па сваёй наіўнасці. Пятая гадзіна нікуда не йшла. Яна сядзела на беразе возера Будучыні і боўтала у вадзе нагамі.

З вады з’явілася Хвілінка-малютка.

- Гэй! Шмат вас тамака яшчэ засталося? – паклікала яе Пятая гадзіна.

- Я сорак другая, – адказала Хвілінка, і асцярожна стрэсла з сябе вадзяныя пырскі, якія імгненна ператварыліся ў шэсцьдзесят малюсенькіх секундачак. Хвілінка ўважліва пералічыла сваіх малянят і, зрабіўшы з іх шэраг, павяла праз Замак да заходняга возера.

- Цік-так, цік-так, цік-так, – загрукаталі па лесвіцах Замка дзясяткі малюсенькіх чаравічкаў.

“Да пяці я паспею яшчэ задрамаць”, – падумала Пятая гадзіна. У гэты час сорак трэцяя Хвілінка выйшла на бераг і яшчэ на шэсцьдзесят кропелек зменшылася возера Будучыні.

- Цік-так, цік-так, цік-так, – зноў пачулася пад вежамі замка. – Цік-так, цік-так, цік-так… І раптам змоўкла. Пятая гадзіна прыслухалася.

- Што здарылася? – паклікала яна новую Хвілінку.

- Нам яшчэ рана, – адказала Хвілінка, і паглядзела наверх.

Сапраўды, вялікая стрэлка ўсё яшчэ стаяла на сорак другім дзяленні.

“Няўжо гадзіны спыніліся?” – падумала Пятая гадзіну і са ўсіх ног пабегла да возера Мінулага.

Сорак другая Хвілінка была тамака. Яна блукала па беразе і нешта шукала сярод камянёў.

- Ах ты разбойніца! – напусцілася на яе Пятая гадзіна. – Знайшла час у хованкі гуляць.

- Я Секундачку згубіла, – усхліпнула Хвілінка.

- Зараз позна шукаць. Марш у ваду!

- Не магу, я павінна вярнуць возеру Мінулага ўсе шэсцьдзесят кропелек, што ўзяла ў возеры Будучыні.

- Вось няўклюда! – раззлавалася Пятая гадзіна. – Як жа мне зараз стрэлку з месца ссунуць? – Яна дастала свой лук і прыцэлілася. “Дзынь!” – стрэлка ні з месца. Прыцэлілася яшчэ раз, і зноў дарма.

- Што ж зараз будзе? – усхліпнула Хвілінка.

- Добра, не раві,- супакоіла яе Пятая гадзіна. – Глядзі, каб астатнія не разбегліся, а я схаджу ў Замак да бацькоў, даведаюся, што рабіць.

Пятая гадзіна заслала возера смугой, замкнула вароты і сыйшла.

Бацькі былі дома. Ноч сядзела ля акна, бледны Дзень драмаў, паклаўшы галаву ёй на калены.

- Ты што такая журботная, маляня? – здзівілася Ноч, убачыўшы дачку.

- Будзеш журботнай, калі з-за адной Секундачцы дзве стрэлкі спыніліся, – прабурчала тая.

- Не хвалюйся, дачушка, зараз мы іх ссунем.

Ноч узмахнула хусткай, і ў тое ж імгненне тысячы зорак зіготкім ланцугом аблыталі непакорлівую стрэлку.

Ланцуг нацягнуўся і… рассыпаўся, не ссунуўшы стрэлку нават на паўдзялення.

- Трэба да Месяца ісці, – уздыхнула Ноч, – можа, у яго знойдзецца лішняя Секундачка.

Але Месяца дома не было. Ён шпацыраваў у садзе.

- Дабрыдзень, Травень! – пакланілася яму Ноч. – Ці няма ў цябе лішняй Секундачцы?

- Толькі што бачыў, гуляла тут з пчолкамі нейкая Секундачка, – усміхнуўся Травень. – Вось Сонейка паднімецца, знойдзем яе.

- Як жа яно паднімецца? – уздыхнула Ноч. – Вунь стрэлкі на вежы спыніліся.

- Вось гэта навіна! – здзівіўся Травень. – Ну нічога, зараз яны ў мяне не толькі хадзіць, скакаць будуць.

Зайграў Травень на жалейцы, заскакалі птушкі, звяры, і дрэвы, і кусты, нават вежы ў скокі пайшлі, толькі стрэлкі – ні з месца.

- Відаць, дужа затрымаліся, калі нават мая дудка іх ссунуць не можа, – развёў Травень рукамі. – Прыйдзецца да Года ісці, ён больш нашага ведае.

Нарваў Травень-месяц кветачак і адправіўся ў Замак.

Год у той час выдаўся важны. Ён любіў паспаць.

- Гэта ты, Студзень? – высунуў ён галаву з-пад коўдры, калі пачуў грук.

- Што вы, бацечка! – усміхнуўся месяц. – Я – Травень.

- Не можа быць! – схапіўся Год за каляндар. – Як хутка час бяжыць.

- Ужо не бяжыць, ужо стаіць, – загаманілі госцікі. – Секундачка гадзіны спыніла.

- Секундачка?.. Тая, што менш Хвілінкі?.. Гэта што яшчэ за жарты? – раззлаваўся Год. Зняў ён са сцяны барабан і закамандаваў: “А ну, стрэлкі, наперад, крокам, арш!!! Аць-два! Аць-два! Аць-два!..”

А стрэлкі дзе стаялі, тамака і засталіся.

Яшчэ мацней раззлаваўся Год. Апрануў ён свой мундзір, пералічыў зорачкі на пагонах, і адправіўся на другі паверх да Стагоддзя. Аць-два! Аць-два! А за ім і астатнія насельнікі Замка.

Спыніліся яны ў дзвярэй з таблічкай: “Стагоддзе – без закліку не ўваходзіць”. Пашэнціла, што Год у той час толькі назвы месяцаў на сваім каляндары чытаць умеў. Ён дзверы трохі адчыніў і унутр зазірнуў. Тамака гарэла свечка і рыпала пяро.

- Ты што так рана прачнуўся, карапуз? – падняўся з-за стала сяды старац.

- Адважуся дакласці, стрэлкі на вежы спыніліся! – адрапартаваў Год.

- З-за такой дробязі ты мяне турбуеш? – Стагоддзе высунуўся з акна і ўпёрся плячом у стрэлку. Стрэлка нават не зварухнулася. – Глядзі, стары я стаў, – уздыхнуў Стагоддзе. – Але ж дапамажыце… Уперліся ўсе разам – ізноў дарма.

“Можа, старая Эра гадзіны спыніла?” – задумаўся Стагоддзе.
Калі Стагоддзе зазірнуў у яе пакоі, Эра драмала ў крэсле.

- Прачніся, матухна, Час спыніўся! – затрубіў ёй на вуха Стагоддзе.

- Час? – залыпала Эра вачамі. – Не, сынок, не бачыла. Колькі Стагоддзяў яму служу, а ні аднойчы яго не бачыла. І дзе ён толькі блукае?

Старая зняла са сцяны ключ і адчыніла ім галоўную вежу Замка. Праз замочную свідравіну Стагоддзе бачыў, як яна дайшла да сярэдзіны вежы і раптам, прыпаўшы на калены, нешта замармытала.

“Бедная старая”, – падумаў Стагоддзе. Ён не падазраваў, што ў гэты момант Эра ўбачыла тое, чаму служыла ўсё сваё жыццё. На каменнай пліце ляжала перад ёй малюсенькае стварэнне, лёгкае як імгненне. Перад ёй ляжала Секундачка, якая заблудзілася.

- Дык вось ты які, Час! – захоплена прашаптала старая ключница. – Ты, мусіць, вельмі стамілася? Адпачывай, дзіцё. Наперадзе яшчэ доўгі шлях.

- Ой! – піснула Секундачка, прасынаючыся. У адзін момант яна зляцела з пліты і шмыгнула пад дзверы.

Цяжкая стрэлка на галоўнай вежы Замка здрыганулася і пераскочыла на сорак трэцяе дзяленне.

- Цік-так, цік-так, цік-так! – зноў загрукаталі па ўсходах Замка дзясяткі малюсенькіх чаравічкаў.

Той раніцай сонца паднялося аж на гадзіну пазней звычайнага. Але людзі не звярнулі на гэта ўвагі. Толькі адзін стары чараўнік ведаў гісторыю з Секундачкай ды распавёў яе аднойчы суседскаму хлапчуку, які збіраў для чараўніка зоркі, што падалі з неба. А калі хлапчук вырас, ён вырашыў распавесці гэтую гісторыю і іншым дзецям…

Аўтар І.Шypкo
Малюнкі У.Пepцoвa
Па-расейску тут

Яшчэ па тэме:

• Май… Травень. Ярац на двары!
• Ой, ня ешце мяне, сьвіні, бо я ваша гаспадыня!
• Хлус (японская казка)
• Музей гісторыі кіно прапануе мульты па-беларуску
• Казкі-загадкі: Брат і сястра

Дырэктар вельмі засмуціўся. Як жа ж ён, нямыты, з’явіцца перад наведвальнікамі заапарка? І нават больш таго – як жа ж ён, нямыты, з’явіцца перад насельнікамі заапарка? Бо насельнікі гэтыя мыюцца некалькі разоў на дзень: птушкі старанна чысцяць сваё пер’е, тыгры вылізваюць свае паласатыя футры, а бегемот дык і зусім з вады не вылазіць…

Аднак служба ёсць служба, і нямыты Дырэктар у патрэбны час прыбыў у заапарк.

Звяры адразу зразумелі, што ў Дырэктара сёння здарылася нейкая непрыемнасць.

– Што невясёлы, Міхалыч? – спагадліва запытаў Страўс.

– Ды вось, ваду адключылі, – маркотна адказваў Дырэктар.

– Так-а, бяда, – адказаў Страўс і схаваў галаву ў пясок. Страўсы заўсёды так робяць: ледзь што – адразу галаву ў пясок, маўляў: я тут ні пры чым, мяне гэта не тычыцца.

А Дырэктар відавочна станавіўся усё больш сумны.

– Што журышся, Міхалыч? – цікавіўся Тыгр, пабліскваючы ў сонечных прамянях сваім старанна вылізаным паласатым футрам.

– Ды вось, ваду адключылі, – жаліўся Дырэктар.

– Непрыемна, – спагадаў Тыгр. – Ну, хочаш – вазьмі маю ваду, з міскі. Я яшчэ сёння не піў.

– Дзякуй, не трэба, пі ўжо, – кісла ўсміхаўся Дырэктар і ішоў далей.

Зусім ужо страціўшы надзею, дабраўся Дырэктар да Слана.

– Прывітанне, Міхалыч! – бадзёра вітаў начальніка Слон. – Што нос павесіў?

– Ды вось, Слоніку мой, ваду адключылі, – мямліў Дырэктар, – хаджу нямыты, сам сабе непрыемны.

– Ха! Знайшоў, з чаго смуткаваць, – прамаўляў Слон. – Ідзі за мылам-вяхоткай, зараз табе душ па вышэйшым разрадзе зробім!

Дырэктар панёсся ў свой кабінет, схапіў мыла, вяхотку і лазневы венік. Потым венік браць раздумаўся, а замест веніка сарваў з цвічка ручнік. І паспяшаўся ізноў да Слана.

– Ну што, Міхалыч, ці гатовы да водных працэдур? – запытаў Слон.
– Ага, – адказаў Дырэктар.
– Тады пайшлі да сажалкі.

Слон і дырэктар пайшлі да сажалкі, запоўненай чыстай празрыстай вадой – бо за гэтым Дырэктар заўсёды пільна сачыў. І спатрэбілася ж, дарэчы!

Слон набраў поўны хобат вады і абліў Дырэктара.

– Зараз давай, намыльвайся, – закамандаваў ён.

Дырэктар паслухмяна намыліўся, а Слон ізноў набраў воды і старанна змыў усю мыльную пену са свайго начальніка.

– Ну, як, палягчэла? – спытаў Слон.

– Не тое слова! – выклікнуў задаволены Дырэктар, выціраючыся ручніком. – Нібы нанова нарадзіўся! Дзякуй табе, Слоніку.

– Калі ласка, звяртайся, калі што, – пратрубіў Слон і пайшоў ў суседні вальер – зебру наведаць.

А Дырэктар Заапарка з тых часоў ніколькі не хваляваўся, калі ў яго кватэры знікала вада, бо цяпер ведаў, як выйсці з цяжкага становішча.

Аўтар казкі і малюнкаў: Наталля Паваляева

Яшчэ па тэме:

• Кранальная і незвычайная гісторыя пра сабаку, што стаў дэльфінам
• Агнія Барто па-беларуску: Цацкі
• Я буду капітанам – спявае Грышка Гільмулін (+mp3)
• Казкі-загадкі: Брат і сястра
• Тры кацяняткі (дыяфільм)

Кожную раніцу мама біла кубак кавы, але аднойчы кава ня вытрымала і запытала яе:
- Чаму ты б’еш толькі мае кубкі, а твае стаяць усе цалюткія на паліцы?

Мама нічога не адказала, нават не закрычэла “ААА! Гаварашчая кава!“, бо ў яе быў дрэнны настрой. Яна ўзяла ды выпіла каву і забрала сабе ўсе ейныя кубкі.

Гарбатата

У гарбатага таты быў кубак гарбаты. Й жонкая гарбатая, й сын. Нават, калі ён гарбеў па-над джэзваю і варыў сабе каву, ў яго ўсё адно атрымоўвалася гарбата. У яго ўвогуле ўсё атрымоўвалася неяк гарбата, не па-людску, бо ён быў грабар гарбаты.

Якубак

У Якуба не было кубка, а ў калекцыі кубікаў бракавала экзэмпляраў зь літарамі К, Б, У і А, ён ніколі ня быў на Кубе, але затое кожнае лета езьдзіў да бабулі ў Кубань. Яму бракавала сяброў. Ён марыў, каб на дзесяцігоддзе яму падаравалі б сабаку, але атрымаў рыбку. І кубак з надпісам “Якубу”.

Першакрыніца ў ЖЖ. Малюнак таксама мой, ага;)

Яшчэ па тэме:

• У гарбатага таты быў кубак гарбаты
• Песенька пра коніка
• Чароўная казка пра нябесны слінг
• …А нядоўга я вісеў – вецер дунуў, я зляцеў!
• “Казка” перамагла на “Еўрабачанні”