Жылі яны, жылі і дажыліся да таго, што і варыць больш няма чаго. Вось дзед і кажа бабе: “Баба, а баба, свары, мабыць, Чубатку, а тое што ж?..” Замахала баба рукамі: “І што ты, дзед, надумаў! Ужо лепш [...]]]> Жылі дзед і баба. Нічога ў іх у гаспадарцы не было, адна толькі курачка Чубатка.

Жылі яны, жылі і дажыліся да таго, што і варыць больш няма чаго. Вось дзед і кажа бабе: “Баба, а баба, свары, мабыць, Чубатку, а тое што ж?..” Замахала баба рукамі: “І што ты, дзед, надумаў! Ужо лепш будзем галодныя, а Чубатку варыць я не дам.” Пачула гэта курачка, пабегла ў двор, знайшла там бабовае зярнятка і прынесла яго бабе.

Кажа дзед:

— Вось і добра! Свары, баба, хоць гэтае бабовае зярнятка.

Паглядзела старая на зарнятка:

— Дзед мой, дзед, ды якая ж з аднаго зярнятка ежа? Я для яго і чыгуна не падбяру. Лепш давай-ка пасадзім яго. А як вырасце, спячом цэлы бабовы пірог.

— А дзе ж мы яго пасадзім? — пытае дзед.

— У поле.

— У поле яго крумкача выдзеўбе.

— Ну, у двары.

— У двары яго курыца выгарне.

— Давай пасадзім яго тады пад палаткамі, у хаце.

— Добра,— пагадзіўся дзед і пасадзіў бабовае зярнятка пад палаткамі, у хаце. Узыйшоў боб і давай расці. Рос, рос, упёрся ў палаткі.

— Што нам, баба, рабіць? — пытае дзед.

— Трэба палаткі разбіраць. Разабраў дзед палаткі, а боб расце і расце — вырас да самай столі.

— Што нам, баба, рабіць? — ізноў пытае дзед.

— Трэба і гэта разбіраць.

Разабраў дзед патоўк, а боб расце і расце — вырас пад самы дах.

Дзед і дах разабраў. Вызірнула бобка на святло і давай расці яшчэ весялей. Вырас да самага неба.

Узяў тады дзед мяшок, палез па сцябле на неба, сабраў саспелыя струкі і назад вярнуўся.
Узрадавалася баба: прынёс дзед цэлы мяшок бабовых струкоў.

— Ну, зараз вось мы ўжо пірага наямося! Узяла баба струкі, высушыла бабы на печы, змалола і замясіла ў дзежцы на пірог цеста.

А цеста ўздымаецца і ўздымаецца — лезе яно прэч з дзежкі. Паклала яго баба на лапату, выляпіла пірог, размалявала рознымі ўзорамі, каб быў папрыгажэй, і ў печ.

А пірог расце і расце — з печы на прыпек лезе. Адкрыла баба засланку, а ён прыг у хату, з хаты за парог і ўцёк-Кінуліся дзед з бабай даганяць пірог. Ды дзе там!.. Так і не дагналі.

Прыкаціўся пірог у лес. А тут насустрач яму рудая ліса. Схапіла яна пірог, выела мякіш, у сярэдзінку гузоў напхала і пабегла з пірагом да пастушкоў.

Знайшла ў поле пастушкоў і кажа:
— Пастушкі, пастушкі, дайце мне бычка, я вам за гэта пірог дам.
Бачаць пастушкі — добры пірог у лісы: жоўценькая скарыначка так і блішчыць. Падумалі і аддалі бычка.

— Толькі глядзіце ж не ешце пірог, пакуль я не заеду за горку,— кажа ліса.

Села яна на бычка і паехала. І толькі схавалася за горкай, пастушкі і кажуць:

— Сядзем, з’ядзім па кавалачку! Разламалі пірог, а ў ім адны толькі гузы яловыя… Ашукала іх лісіца-хітрыца.

Едзе ліса на бычку, бачыць — стаіць на дарозе пусты воз, а недалёка чалавек крычыць. Падкралася яна паціху да воза, запрэгла ў яе бычка, уселася на мяккай саломе і едзе сабе далей, пугай бычка падганяе.

Прыехала ў лес. Ідзе ёй насустрач воўк. Набегаўся, замарыўся, ледзь ногі валачэ.

— Куды, кума, едзеш? — пытае.

— У трыдзесятае царства.

— Навошта?

— Там, кажуць, столькі курэй, што і каршуны іх не дзюбаюць…

— А бараны ў тым царстве водзяцца? — аблізнуўся воўк.

— Ды там іх краі не відаць!

— Ліска-сястрычка, вазьмі і мяне з сабой: падвязі хоць бы мой хвост.

— Што ж адзін вось хвост везці? Садзіся ўвесь ты. Сеў воўк. Едуць далей.

Сустракаюць мядзведзя.

— Куды, кумы, едзеце?

— У трыдзесятае царства…

— Навошта?

— Там, кажуць, і каршуны курэй не дзюбаюць,— адказвае ліса.

— Ды там, кажуць, і бараноў краі не відаць,— падтаквае воўк.

— А мёду там шмат?

— Ды там, кажуць, мядовыя рэкі цякуць!

Узрадаваўся мядзведзь:

— Так вазьміце і мяне з сабой. Хоць адну лапу падвязіце.

— Што ж адну лапу везці? Ужо садзіся. Уселіся ўтрох, едуць далей.

Раптам зламалася аглобля.

Кажа ліса мядзведзю:

— Ідзі, кум, прынясі аглоблю. Пайшоў мядзведзь у лес, знайшоў вывернутую елку і прыцягнуў да воза. Убачыла ліса, раскрычалася:

— Ах ты, дурніла, хіба гэта дрэва для аглоблі! — І да ваўка: — Ідзі, кум, прынясі-ка аглоблю танчэй.

Пайшоў воўк і прынёс крывы яловы сук. Ліса і на яго накрычала, плюнула і пайшла сама за аглобляй. А тым часам мядзведзь з ваўком з’елі бычка, шкуру саломай напакавалі, на ногі паставілі і пайшлі сабе, пасмейваючыся.

Вярнулася ліса, зірк — ні ваўка, ні мядзведзя, толькі бычок. Прымайстравала яна аглоблю, села ў воз, махнула на бычка пугай, а той — брык! — і паваліўся.

Паглядзела ліса на бычка і аб усім здагадалася.

— Пастойце ж вы ў мяне! — прыстрашыла яна ваўку і мядзведзю і пабегла сваёю дарогай.

Доўга яна ішла, ўжо восень яе заспела. Сустракае ваўка, таго, што бычка з’еў:

— Дабрыдзень, кум! Як маешся?

— Дрэнна,— кажа воўк.— Відаць, прастыў пад дажджом, так увесь і трасуся. Зуб зуба падганяе.

— Значыць, трэба новы кажух сшыць,— раіць ліса.

— Ты дакладна, кума, кажаш,— пагадзіўся воўк.

Пабег на выган, схапіў авечку і прыцягнуў у лес.

— Хопіць на кажух? — пытае ў лісы.

— Мала,— кажа ліса. Прынёс воўк яшчэ адну авечку.

— А зараз хопіць?

— Не, трэба яшчэ адну. Прыцягнуў воўк яшчэ.

— Ну, а зараз,— кажа ліса,— трэба краўца шукаць.

— Дзе ж мне шукаць яго, кумачка?

— Я ведаю добрага краўца. Пойдзем да яго. Прывяла ліса ваўка на сенажаць. А там, у кустах, на прывязі жарабец пасвіўся.

— Вось ён, кравец. Засмяяўся воўк:

— Ды які ж гэта кравец? Не, кумачка, як жадаеш, а розуму ў цябе мала. Пакрыўдзілася ліса:

— Ты пра мой розум не занадта балбачы! Была я разумнай і буду, а ты як быў дурнем, так дурнем і застанешся.
Тут ужо воўк пакрыўдзіўся, нават узлаваўся:

— Яшчэ паглядзім, хто з нас паразумней!

— Не хваліся наперад,— кажа ліса,— вось убачыш, як з цябе цяпер шкуру злупяць.

— Хто злупіць? — пстрыкнуў зубамі воўк.

— Гаспадар гэтага каня.

— Не можа быць! — не верыць воўк.

— Вось убачыш. На чым жарабец прывязаны? — пытае ліса.

— На вяроўцы.

Засмяялася ліса:

— Вось і відаць, што ты дурань!

— Чаму? — прыскокнуў воўк.

— Жарабец да кала прывязаны.

— Не можа быць! — запляскаў вачамі воўк.

— Ідзём, пакаджу.

Падвяла ліса яго да калка, да якога быў прывязаны канец вяроўкі, зняла вяроўку, зрабіла завесу і закінула ваўку на шыю. Не паспеў воўк і апамятацца, як апынуўся ў завесе.

Тут падбегла ліса да жарабца, замахала хвастом.

Жарабец спалохаўся і як кінуўся на ўцёкі дахаты, толькі падковы заззялі.

Вось так і прыцягнуў ён у завесе ваўка свайму гаспадару. Ну, а там з яго і шкуру знялі.

Вярнулася ліса ў лес. Села пад елкай і жуе.

Ідзе мядзведзь, той, што бычка з’еў.

— Што гэты ты, кумачка, жуеш? — пытае.

— Мед. Ты сляпы, ці што?

— А дзе ж ты дастала яго?

— З галавы. І ты можаш дастаць, калі жадаеш.

— Як?

— Вельмі проста: разганіся ды стукніся галавою пра дуб, вось мед і выляціць.

— Дзякуй, кума, за добрую раду. Так я і зраблю.

Знайшоў ён самы тоўсты дуб, разагнаўся з усёй сілы ды як грукнуўся пра яго лбом!

Тут яму і канец.

А лісіца-хітрыца наелася і пайшла запіваць вадой з раўчука. Убачылі яе пастушкі.

— А-а, старая падманшчыца! — закрычалі яны ў адзін голас і напусцілі на лісу сабак.Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Страчанае слова
• Паспех – людзям на смех
• Дзяцел, лісіца і варона (народная казка)

Ў даўнія часы жыў-быў цар. Пры палацы ў яго быў ружовы сад. У садзе рос куст чароўнай ружы. Як ні імкнуўся цар, як ні ахоўвалі царскія садоўнікі гэту ружу, ніяк не маглі ўсцерагчы яе. Толькі пачынала яна распускацца, як нападаў на яе пагібельны чарвяк. І так з года ў год паўтаралася адно і [...]]]>

Ў даўнія часы жыў-быў цар. Пры палацы ў яго быў ружовы сад. У садзе рос куст чароўнай ружы. Як ні імкнуўся цар, як ні ахоўвалі царскія садоўнікі гэту ружу, ніяк не маглі ўсцерагчы яе. Толькі пачынала яна распускацца, як нападаў на яе пагібельны чарвяк. І так з года ў год паўтаралася адно і тое ж. Цар ніяк не мог дачакацца сваёй чароўнай ружы. Неяк прыйшоў да цара юнак садоўнік і сказаў:

— Наймі мяне, я ўсцерагу тваю ружу ад чарвяка. Як толькі яна распусціцца, сарву яе, прынясу табе.

— Юнак, — кажа цар, — колькі ў мяне садоўнікаў пабывала, ніводны не ўсцярог яе, дзе ўжо табе зладзіцца?

— Зладжуся, а калі не — вялі караць смерцю.

— Добра, як ведаеш, калі здолееш, пасцеражы.

Наступіла вясна, новы садоўнік узяў лук і стралу, забраўся пад куст і стаў вартаваць ружу. Пільнуе ён дзень, два дня, тры дня, тыдзень. Нарэшце ружа пачала распускацца, але тут садоўніка пацягнула да сну… Тым часам выпаўз чарвяк, накінуўся на ружу, зжор яе і папоўз. Прачнуўся садоўнік, бачыць — няма ружы на кусце. Пайшоў да цара і кажа:

— Цэлы тыдзень, дзень і ноч я вартаваў ружовы куст, а калі ружа стала распускацца, я задрамаў… Адкрываю вочы, а чарвяк ужо паспеў зжэрці ружу. Гэтым разам памілуй, у будучым годзе я распраўлюся з чарвяком.

— Нічога, — сказаў цар, — гэта чарвяку дарма не пройдзе…

Прайшоў год. Надышла вясна, царскі садоўнік ізноў пайшоў вартаваць куст. Ледзь ружа пачала распускацца, ізноў чарвяк паўзе да ружы; толькі жадаў садоўнік пусціць у яго стралу, раптам ні адтуль ні адсюль прыляцеў салавей, дзяўбнуў чарвяка і паляцеў. Ружа засталася цэлая. Узрадаваўся садоўнік, сарваў ружу і панёс яе цару.

—Пан, — кажа ён, — я прынёс табе ружу. І сення чарвяк жадаў зжэрці ружу, але прыляцеў салавей, дзяўбнуў чарвяка і паляцеў.

— Нічога, — кажа цар, — і салаўю гэта дарма не пройдзе.

Прайшоў яшчэ год. Увесну зноў садоўнік адпраўляецца вартаваць ружовы куст; дзень і ноч сядзіць пад ім. Толькі пачала распускацца ружа, ізноў паўзе чарвяк, жадае зжэрці кветку, ізноў прыляцеў леташні салавей, жадаў дзяўбнуць чарвяка, але ў гэта імгненне з-пад кустоў выскачыў цмок і зараз праглынуў салаўя з чарвяком. Ізноў ружа засталася цэлая. Узрадаваўся садоўнік, сарваў ружу і панёс яе цару.

— Пан, — кажа ён, — зараз, як і летась, прыпоўз чарвяк, жадаў зжэрці ружу; ні адтуль ні адсюль прыляцеў салавей і толькі жадаў клікнуць чарвяка, як з-пад кустоў выскачыў цмок, накінуўся на салаўя і на чарвяка і абодвух праглынуў. Вось табе ружа — цэлая і цэлая.

— Нічога, — кажа цар, — і цмоку гэта дарма не пройдзе.

Прайшоў яшчэ год. Наступіла вясна, ізноў садоўнік адправіўся вартаваць ружу. Прыйшоў час ёй квітнець. Ізноў з’явіўся чарвяк і папоўз да ружы; прыляцеў салавей і толькі жадаў дзяўбнуць чарвяка, як з-пад кустоў выскачыў цмок і праглынуў і салаўя, і чарвяка. Садоўнік нацягнуў цеціву і пусціў стралу ў цмока, цмок закруціўся, мінуў крывёй і акалеў. Садоўнік сарваў ружу і панёс цару.

— Пан, — сказаў ён, — ізноў з’явіўся чарвяк, жадаў зжэрці ружу, прыляцеў салавей, жадаў дзяўбнуць чарвяка, цмок выскачыў з-пад кустоў, накінуўся на салаўя і на чарвяка і абодвух зараз паглынуў. Я, як убачыў гэта, нацягнуў цеціву і забіў цмока на месцы.

— Ну і добра, — сказаў цар, — толькі і табе гэта дарма не пройдзе.

Здзівіўся садоўнік і думае:, чаму цар увесь час так кажа?

Думае садоўнік, думае — ні да чаго дадумацца не можа. А спытаць у цара баіцца: што, калі цар раззлуецца? Вырашыў садоўнік пачакаць, паглядзець, што будзе далей. У ружовым садзе ў цара быў басейн, дзе ен часам купаліся з царыцаю. Аднойчы садоўнік узлез на дрэва, якое расло побач з басейнам, каб абрэзаць засохлыя сукі. Раптам бачыць: царыца са сваімі прыслужніцамі падышла да басейна купацца. Садоўнік збаяўся і застаўся на дрэве. «Пачакаю, — думае, — выкупаецца царыца, сыдзе, тады і слезу». Распранулася царыца, увайшла ў басейн, выкупалася, выйшла, стала апранацца, зірнула ўгару і ўбачыла садоўніка. Не прамовіла яна ні словы, пайшла ў палац і ўсё распавяла цару.

— Ці ведаеш, пайшла я да басейна купацца, выкупалася, апранулася і ўжо жадала ісці, як раптам убачыла на дрэве садоўніка, Ведаць, ён загадзя ўзлез на дрэва, жадаў падгледзець мяне.

Як пачуў цар пра тое, раз’юшыўся, сапраўды леў. Тут жа крыкнуў:

— Ката, ката, ката!

З’явіліся каты, пакланіліся цару.

—Што загадаеш? — пытаюць яны.

— Зараз жа прывядзіце садоўніка і адсячыце яму галаву!

Каты прывялі садоўніка. Садоўнік зразумеў, што яго чакае.

— Пан,  дазволь сказаць два словы, а потым рабі са мной, што жадаеш.

— Добра, кажы.

— Памятаеш, калі ты наняў мяне ў першы год, я прыйшоў да цябе і распавёў, як чарвяк зжор ружу, ты мне сказаў: «Нічога, гэта яму дарма не пройдзе». Я і на іншы год пайшоў вартаваць ружу. Прыйшоў да цябе і сказаў: «Прыляцеў салавей і дзяўбнуў чарвяка». Ты і тады мне адказаў: «Нічога, і яму гэта дарма не пройдзе». На трэці год, калі я прыйшоў да цябе і сказаў, што з-пад кустоў выскачыў цмок і праглынуў салаўя і чарвяка, ты зноў кажаш: «Нічога, і яму гэта дарма не пройдзе». На чацвёрты я прыйшоў і сказаў табе: «Я забіў цмока». А ты мне: «Нічога, і табе гэта дарма не пройдзе». І сапраўды, мне гэта дарма не прайшло, спраўдзіліся твае словы, калі ты захацеў маю галаву зняць. Сення я кажу табе: і цару гэта дарма не пройдзе.

Пераклад: kazki.byТыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Страчанае слова
• Купальская казка пра добрага камарыка і яго чароўную дудачку
• Ігар Кузьмініч: Як 25 сакавіка стала днём Волі і Беларускай Вясны

Змест

1. Бык і ваўкі 2. Бык, парсюк, гусакі і певень 3. Воўк, Зьмітрок, кабыла і баран 4. Воўк, стары сабака і кот 5. Дзед ды баба і воўк 6. Дурны воўк 7. Жораў ды чапля 8. Зайкіна хата 9. Каза ў арахах 10. [...]]]> Чытае Алег Хаменка.
Агульны час гучаньня 62:11
10 трэкаў

Змест

1. Бык і ваўкі
2. Бык, парсюк, гусакі і певень
3. Воўк, Зьмітрок, кабыла і баран
4. Воўк, стары сабака і кот
5. Дзед ды баба і воўк
6. Дурны воўк
7. Жораў ды чапля
8. Зайкіна хата
9. Каза ў арахах
10. Каза Дарота
Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Пахне яблынькай заечай (калыханка+mp3)
• Курка-рабушка, дзеўка малада (+mp3)
• Я буду капітанам – спявае Грышка Гільмулін (+mp3)

Серыя «Казка за казкай» прадстаўляе беларускую народную казку. Ілюстрацыі зроблены Віталем Дударэнка.

Як чытаць djvu

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся: Чытанка для дзіцячага садка

Серыя «Казка за казкай» прадстаўляе на суд дашкалят яшчэ адну беларускую народную казку. Выразныя ілюстрацыі, вытрыманыя ў нацыянальным стылі, зроблены мастачкай Галінай Хінка-Янушкевіч. Прафесійна выпісаныя гарэзлівыя персанажы Баран, Воўк, Ліса, Мядзьведзь і інш. вандруюць са старонкі на старонку.

Кніга цікавая [...]]]> Беларуская народная казка
Мінск: Мастацкая літаратура, 2008. — 16 с.
Серыя “Казка за казкай”

Серыя «Казка за казкай» прадстаўляе на суд дашкалят яшчэ адну беларускую народную казку. Выразныя ілюстрацыі, вытрыманыя ў нацыянальным стылі, зроблены мастачкай Галінай Хінка-Янушкевіч. Прафесійна выпісаныя гарэзлівыя персанажы Баран, Воўк, Ліса, Мядзьведзь і інш. вандруюць са старонкі на старонку.

Кніга цікавая і для тых, хто пачынае вучыцца чытаць. Буйныя літары і словы, падзеленыя на склады, дазволяць маленькім чытачам самім самастойна пазнаёміцца з казкай.

Спампаваць (djvu, 992Kb)
Як чытаць djvu

Таксама чытайце казку анлайн!Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Чароўная ружа

Чарговая кніга для дашкольнікаў — беларуская народная казка «Пшанічны каласок». Не адно пакаленне ведае гэту казку, але маладая мастачка Соф’я Піскун па-своему пераасэнсавала і пераўвасобіла знаёмых герояў. Курачка Сакатушка, гусак Шыпун ды індык Балбатун маюць своеасаблівы «чалавечы» выгляд, на іх [...]]]> Беларуская народная казка
Мінск: Мастацкая літаратура, 2008. — 16 с.
Серыя “Казка за казкай”

Чарговая кніга для дашкольнікаў — беларуская народная казка «Пшанічны каласок». Не адно пакаленне ведае гэту казку, але маладая мастачка Соф’я Піскун па-своему пераасэнсавала і пераўвасобіла знаёмых герояў. Курачка Сакатушка, гусак Шыпун ды індык Балбатун маюць своеасаблівы «чалавечы» выгляд, на іх апранута моднае сучаснае адзенне з элементамі аўтэнтыкі.

Цікаўным і кемлівым маленькім чытачам можна нават самастойна пазнаёміцца з казкай — гэтаму спрыяе зручны буйны шрыфт і маляўнічае афармленне.

Спампаваць (djvu, ~600Kb)
Як чытаць djvu

Кніга з серыі “Казка за казкай”. Беларуская народная казка “Не сілай, а розумам”. Выдавецтва “Мастацкая літаратура”, Мінск, 2004. Мастак В.В.Дударанка

Спампаваць (djvu, 625 kb) Пра фармат djvu

Таксама купляйце ў крамах горада!Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся: Пчала і муха Як Гародня атрымала свой герб Чытанка для дзіцячага садка

Вось ходзіць манах ад хаты да хаты, міласці просіць. Амаль ўсю вёску абыйшоў, і раптам бачыць – на іншым беразе вялікая хата пад чарапічным дахам стаіць.

Пайшоў манах да той хаты, пастукаўся ў вароты. Выйшаў з [...]]]> Зайшоў неяк у адну вёску манах.
Быў на ім яркі халат і капялюш, а ў руках палка.

Вось ходзіць манах ад хаты да хаты, міласці просіць. Амаль ўсю вёску абыйшоў, і раптам бачыць – на іншым беразе вялікая хата пад чарапічным дахам стаіць.

Пайшоў манах да той хаты, пастукаўся ў вароты. Выйшаў з хаты стары – але ж злы як чорт, замахаў на манаха рукамі, і як закрычыць:

- Няма ў нас нічога, пайшоў прэч!

Манах кажа ветліва:

- Калі ласка, ахвяруйце што-небудзь. Ужо калі ў такой багатай хаце нічога не знойдзецца, хто ж тады мне міласціну падасць?

- Вось пракляты манах! Да чаго ж назойлівы! Калі я і разбагацеў, дык ва ўсякім разе, не з тваёй дапамогай! І няма чаго тут разважаць, прыбірайся!

У вёсцы ўсе ведалі, які стары злы і не любілі яго.

Але нават гэтага скнару пранялі мудрыя гаворкі манаха, і не ведаў ён, як лепей зрабіць, і стукаў па зямлі доўгай трубкай, попел з яе вытрасаючы.

Потым выхапіў у манаха торбу, пайшоў у хлеў, напоўніў торбу ляжалым гноем і прынёс манаху. Той моўчкі ўзяў торбу, нізка пакланіўся і пайшоў прэч.

Ідзе манах па дарозе, раптам чуе – хтосьці яго кліча.
Глянуў, а гэта нейкая жанчына яго даганяе.

- Бацька наш да старасці зусім розуму пазбавіўся, у торбу вам гною насыпаў, не судзіце яго строга і прыміце вось гэтую драбніцу.

Сказала так жанчына і працягнула манаху мяшэчак з рысам.
Гэта была ятроўка злога старога.

- Дзякуй табе, – кажа манах, – за дабрыню дабром аддаецца, а за зло аддаецца злом, запомні гэта.

Жанчына павярнула было назад, але манах спыніў яе і ціха сказаў:

- Заўтра вашу хата затопіць. Нікому пра гэта не кажы, вазьмі дзіця і падніміся ў горы. Толькі калі будзеш паднімацца, назад не глядзі.

Сказаў так манах і знік.

“Манах гэты не просты, – падумала жанчына. – Яго Неба паслала пакараць жорсткіх людзей”.

І сапраўды, на заўтра апоўдні ў двары з’явілася вялікая дзюра, а з дзюры ключом забіла вада – так і здаецца, што усё затопіць. Пасадзіла жанчына на спіну дзіця, схапіла самыя неабходныя рэчы і выбегла з хаты. У тое ж імгненне наляцеў ўраган, паліў лівень, загрымеў гром, ды так, што здрыгануліся Зямля і Неба.

Забыўшыся пра перасцярогу манаха, азірнулася жанчына назад і ўбачыла, што на месцы велізарнай, быццам кіт, хаты пад чарапічным дахам уздымаюцца і пеняцца магутныя хвалі.

- Ах! – толькі і паспела крыкнуць яна, і ў тое ж імгненне разам з дзіцём ператварылася ў каменную скалу.

Малюнак: Bruce Ricker

І дагэтуль стаіць тая скала.
І сапраўды нагадвае яна жанчыну з дзіцем на спіне, таму і атрымала назву Матчына скала. А пад той скалой велізарнае возера разлілося, лотасы на ім заквітнелі. Кажуць, пасля дажджу, як толькі сонейка выгляне, на дне нават чыгуны і каганцы злога старога можна ўбачыць.

Пераклад kazki.by

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Чароўная ружа
• Дзяцел, лісіца і варона (народная казка)
• Трое парасятак (Уолт Дыснэй прэзентуе)

Бык і ваўкі Download audio file (byk_i_vauki.mp3)

Свіны кажушок Download audio file (sviny_kazhushok.mp3)

Падчарка і Чорт Download audio file (padcharytsa_i_chort.mp3)

Спампаваць казачкі (torrent file, 18 Мб; 256 kbps)

Як спампаваць складанку

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся: Фолк-складанка “Вясёлы вечар” Пахне яблынькай заечай (калыханка+mp3) Курка-рабушка, дзеўка малада (+mp3)

Складанку магчыма купіць на cd! Купіць

Спампаваць:

1. Зайчыкі (mp3) 2. Селянін, мядзведзь і лісіца (mp3) 3. Ганарыстая варона (mp3) 4. Каток — залаты лабок (mp3) 5. Вол і асёл (mp3) 6. Зайкава [...]]]> У складанцы 11 казак. Агульны час 1 гадзіна 7 хвілін. Літаратурная апрацоўка казак: Я.Колас (1), А.Якімовіч (2—11). Чытае Віктар Манаеў.

Складанку магчыма купіць на cd!
Купіць

Спампаваць:

1. Зайчыкі (mp3)
2. Селянін, мядзведзь і лісіца (mp3)
3. Ганарыстая варона (mp3)
4. Каток — залаты лабок (mp3)
5. Вол і асёл (mp3)
6. Зайкава хата (mp3)
7. Стары конь (mp3)
8. Коцік, пеўнік і лісіца (mp3)
9. Жаба ў каляіне (mp3)
10. Як курачка пеўніка ратавала (mp3)
11. Як кот звяроў напалохаў (mp3)

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Дзяцел, лісіца і варона (народная казка)
• Фолк-складанка “Вясёлы вечар”
• Пахне яблынькай заечай (калыханка+mp3)