Глядзіце і каментуйце.
Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Праўдзівая гісторыя Чырвонага капялюшыка (відэа)
• Мультфільм пра Мышку і Слана
• Казачка пра тое, як маленькая мышка вялікага слана перамагла

Усе групы ў садку ўжо ўкамплектаваныя, а ўсяго груп будзе 12: па тры ясельныя, другія малодшыя, сярэднія, старэйшыя. Па словах загадчыцы, Алены Платонавай, дзіцячы сад не замацаваны за жыхарамі пэўнага мікрараёна і наведваць яго змогуць дзеці з усяго горада.

У будынку ёсць пакоі для гульняў і заняткаў, спальні, фізкультурная і трэнажорная залы, басейн, медыцынскі блок, музычная зала, плануецца камп’ютарны клас. У харчовым блоку – сучаснае абсталяванне, халадзільныя шафы дазваляюць рэгуляваць тэмпературу захоўвання прадуктаў. На пляцоўках – новыя гушкалкі, горкі, арэлі на спружынах, спартыўнае абсталяванне, цэлы “мікрараён горада” з вуліцамі і знакамі дарожнага руху.

Фота: Рэгіянальная газета
Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Чытанка для дзіцячага садка
• Беларускамоўная група ў садку: як адкрыць?
• Кур’ёзы: малых у Бабруйску вучаць ваяваць?

Чалавек адзiнокi ў горад гэты прыйшоў.
Ён шукаў па сьвеце шчасьця,
Але покуль не знайшоў.
Змораны, стомлены
Але верыў упарта
Ў тое, што будзе яму цуд
На Каляды!

Сьвятая ноч у горадзе вялiкiм панавала,
Утаймоўвала думкi, сьнегам пасыпала.
У свайго вакна адна сядзела жанчына,
Чакала на цуд таксама,
Плюбум варажыла.
Будзе-ня-будзе, калi-некалi, дай Божа!
А ў дзьверы грукае нехта, ага!
Калядоўшчык!

Але ж нейкi дзiўны, i да таго ж адзiн.
Таму сенцы адчынiла,
Сказала: “Сюды хадзi!”
Сама не зразумеўшы,
Цi то прыбытак, цi то страта…
А можа ўсё ж ткi ёй будзе цуд
На Каляды!

(Ad Missam in nocte)
Deus, qui hanc sacratissimam noctem
Veri luminus fecisti illustratione clarescere?
Da, quaesunus, ut, cuius in terra mysteria lucis
agnovimus,
Eius quoque gaudiis perfuamur in caelo. Per
Dominum.

Дык вось!
Завiруха сьцiхла недзе
За горад белым.
у адзiнае вакно
Зоркi-волы глядзелi.
Ён стаў ейным падарункам,
Ён быў ейнае сьвята!
Ды й ня можа быць iнакш
На Каляды!

Хвала на вышынях, спакой на зямлi!
Анёлы на нябёсах сьпяваюць свае песьнi!
Вясёла навiна! Цуд адбыўся!
Гэта было ўжо ў Бэтлэеме, спраўдзiлася ў
Менску.
Дзьве тысячы год: iх будзе болей дакладна!
Прыходзiць Сын Чалавечы,
Як Божы Цуд
На Каляды!
Прыходзiць Сын Божы да чалавека кожны год
На Каляды!

Песня з праэкта “Святы Вечар”, у выкананьні ПамідорOffТыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Я буду капітанам – спявае Грышка Гільмулін (+mp3)
• Камарова смерць
• Праўдзівая гісторыя Чырвонага капялюшыка (відэа)

Зрабіць падарункі і ўпрыгожанні сваімі рукамі дапамогуць на майстар-класах. У кожнага рыцара і прынцэсы з’явіцца карона і дыядэма, ваўняныя сувеніры, ўнікальныя паштоўкі, вінтажныя дэкаратыўныя зоркі з паперы, ёлачныя цацкі і навагоднія шкарпэткі для цудаў , драўляныя падвескі-кулоны, упрыгожаныя ўзорам у тэхніцы “выцінанка”, вінілавыя цацкі ды гліняныя магніцікі. Карацей, чакайце шмат цікавага і прыходзьце!

Падрабязны расклад фестывалю глядзіце тут: расклад фестывалю

Мяцеліца ёй песеньку
Спявала: “Баю-бай!”,
Сняжком яе атульвала:
“Глядзі не замярзай!”

Пужлівы зайка шэранькі
Вакол яе скакаў,
Падчас і воўк, сярдзіты воўк
Трушком тут прабягаў.

Сняжок у лесе сцішаным
Пад полазам рыпіць,
І конік жвавы сівенькі
Спяшаецца, бяжыць.

Імчацца лёгка саначкі,
А ў санках мужычок
Вязе для нас яліначку,
Паклаўшы на бачок.

І вось яна, прыбраная,
На свята к нам прыйшла
І шмат пацехі, радасці
Для дзетак прынясла.

Сл. З. Аляксандравай
Муз. М. Красева
Перакл. В. Жуковіча

Слухаць і спяваць разам:
Download audio file (jalinachka2.mp3)

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Фолк-складанка “Вясёлы вечар”
• Курка-рабушка, дзеўка малада (+mp3)
• Пахне яблынькай заечай (калыханка+mp3)

Наша яліначка
Свеціцца-гарыць:
Снег на галіначках,
Яркія шары.

Цацкі прывабныя
Ззяюць угары
І шакаладныя
Рыбкі і звяры.

Мы пад яліначкай
Сталі ў карагод.
Весела, весела
Стрэнем Новы год!

Словы Р.Кудашавай
Музыка Л.Бекмана
Пераклаў У.Жуковіч

Малюнак: Міле Давідовіч

Слухаць і спяваць песню “Яліначка”:
Download audio file (jalinachka.mp3)

У дупле вялікага старога пня сядзеў сумны Вожык. Пень быў вялікі, з тоўстымі сценкамі, і ў жытле Вожыка было цяпер суха і ўтульна. Але радасці ў Вожыка не было: дождж ужо ішоў так доўга!
На застылай паляне раптам з’явілася светлая пляма – ну, вядома, Заяц! Ён спыніўся амаль пасярод паляны, разгублена аглядаўся па баках.

1. Што расказаў крумкач

– Сюды, Заяц!, – закрычаў Вожык, выглядаючы з дупла. – Скачы сюды!

Заяц быў мокры і азяблы.

– Вада падступіла зусім блізка да маёй нары, ціхі раўчук стаў сапраўдным возерам, вада находзіць на паляну, – са скрухай расказваў Заяц. – Заліло нару старой Барсучыхі, сям’я Вепрука таксама пакінула ранейшую хату – яна працякла цалкам, хатку баброў раўчук зусім размыў…

– Заставайся ў мяне, – прапанаваў Вожык. – Тут хопіць месца для дваіх.

– Я ведаў, што ты мяне пусціш, дзякуй, – адказаў Заяц. – Але што ж далей будзе, Вожык? Дзе мы будзем гуляць, як раней, дзе будуць расці ягады?

– Не ведаю, – сумна адказаў Вожык. – І грыбоў не будзе, і арэхаў…

Раптам зверху раздаўся шум – лапаценне і шоргат, і перад уваходам у дупло апынуўся стары Крумкач.

– Заходзьце, дзядуля Крумкач! – запрасіў Вожык.
– Дзякуй, сябры мае, – адказаў Крумкач, і цяжка ступаючы, зайшоў у дупло.
– Што будзе, дзядуля Крумкач? – асцярожна спытаў Заяц. – Дождж ідзе і ідзе… Вы лётаеце высока, можа, відаць зверху крайчык светлага неба, што набліжаецца да нас?
– Дрэнна, – уздыхнуўшы, адказаў Крумкач. – Усё неба – адна вялікая хмара.

– Дзядуля Крумкач, няўжо ніколі не скончыцца дождж? Што стане з нашай палянай? – устрывожана спытаў Заяц.
– Ніяк не можа зацвісці сунічнік, – дадаў Вожык. – Згніе грыбніца – і мы ўсе застанёмся без грыбоў. Нават арэхаў зусім мала на галінках…

– Так, мае юныя сябры, справы дрэнныя, – паківаў у скрусе галавой Крумкач. – З года ў год усё менш светлых дзён было над нашай палянай, усё гусцей і часцей ішлі дажджы. Трэба думаць…
– Пра што думаць, дзядуля Крумкач? – здзівіўся Заяц. – Трэба шукаць іншую паляну! Няўжо ў лесе няма палян, дзе свеціць сонца?
– Можа, і ёсць, – задуменна адказаў Крумкач. – Кажуць, быццам ёсць у лесе адна Сонечная паляна. Там шмат ягад і грыбоў, там заўсёды свеціць сонца, і нават дождж там ідзе, весела іскрачыся сваімі кропелькамі ў яго прамянях… Там жывуць доўга і шчасліва, бесклапотна і мірна…

– Дзе гэтая паляна? – у адзін голас спыталі Заяц і Вожык.
– Трэба ісці па старой сцяжынцы, – павярнуў дзюбай у бок Крумкач. – Але даўно ніхто не хадзіў па ёй, ніхто не ведае – куды яна выведзе. Вялікі лес утойвае шмат нечаканасцяў, шлях па ім заўсёды цяжкі і складаны…

– Мы знойдзем гэтую паляну! – падхапіўся Заяц. – Мы знойдзем яе… і ўсіх потым прывядзем да яе! Пойдзем, Вожык!
– Вядома, пойдзем!

– Гэта небяспечна, – перасцярог Крумкач. – Ідзіце, але помніце: у Вялікім лесе шмат што ўбачанае выдае сябе за жаданае, а многае жаданае застаецца не ўбачаным, – незразумела закончыў Крумкач. – Ідзіце, а я буду думаць…

І Заяц з Вожыкам пайшлі.

2. Куды прывяла прамая дарога

Разам з імі ішоў і дождж. Ён халоднымі дробнымі кроплямі падаў і падаў з неба, з навісаючых над вандроўнікамі галін.

Ісці па сцяжынцы было спачатку не цяжка. А потым усё часцей сталі трапляцца паміж светлымі стваламі хвой змрочныя, шэрыя ствалы елак. Іх ніжнія лапы, з сухімі ўнізе галінкамі і іголкамі, апускаліся над сцяжынкай і заступалі шлях, балюча калоліся. А сама сцяжынка стала ледзь прыкметнай у густой траве. Лес вакол стаў пануры і чужы – толькі чорныя ствалы елак, ды сухія, старыя дрэвы.

Да гэтага часу Заяц і Вожык вельмі стаміліся, яны змакрэлі наскрозь, і так хацелася вярнуцца назад – у тое самае дупло. Там цяпер суха і ўтульна… Раптам заўтра скончыцца дождж? Гэтай паляны, аб якой казаў стары Крумкач, нідзе і блізка не відаць…

І тут сцяжынка ўткнулася ў велізарную старую елку. Яна была такая старая, што шэры мох звісаў з яе ніжніх галін лахманамі. Пад елкай нічога не расло – толькі мох, такі ж шэры, ляжаў глыбокім дываном. Не змаўляючыся, Заяц і Вожык упалі ў гэты глыбокі мох.

– Добра, што нам гэтая елка трапілася, – казаў Заяц. – Цяпер мы адпачнем…
– А куды сцяжынка падзелася? – пакруціў галавой Вожык. – Быццам яе гэтая старая елка праглынула…Трэба ісці.

– А куды ісці, калі сцяжынка скончылася?
– Трэба абысці елку і мы ўбачым сцяжынку, – услых падумаў Вожык. – Пойдзем…

Так і атрымалася – не абышлі яны і чвэрці велізарнага ствала, як убачылі роўную і прамую сцяжынку, што бегла ў глыб лесу.

– Вось! Выдатна! Гэта сцяжынка сапраўды вядзе да Сонечнай паляны! Па ёй шмат усіх пайшло, вось яна і прамая, і роўная, – упэўнена сказаў Заяц.
– Яна нейкая вельмі прамая, – сказаў Вожык. – Сапраўдныя сцяжынкі ў лесе не бываюць такімі прамымі.

– Якая ж яна не сапраўдная, калі яна прама перад намі! – засмяяўся Заяц. – Глядзі, як добра па ёй ісці! А вось там, наперадзе, глядзі – ужо святлей! Там – сонечная паляна!
– Не падабаецца мне, – бурчэў Вожык, калі яны пайшлі па роўнай сцяжынцы.

Ісці было лёгка, і лапы елак тут не віселі так нізка. Але галоўнае – дождж! Ён амаль перастаў!
Заяц весела скакаў, то ідучы побач, то забягаючы наперад.

– Ды хутчэй жа ты, калючы, – падганяў ён Вожыка. – Глядзі, глядзі, – там ужо амаль зусім светла, там наперадзе – Сонечная паляна!

І раптам сцяжынка пад ім проста правалілася!

Заяц і крыкнуць не паспеў, як апынуўся на дне глыбокай ямы.

– Заяц, ты жывы? – асцярожна зазірнуў у яму Вожык. – Я казаў, што сцяжынка падазрона роўная… Ты не моцна ударыўся?
– Ды як быццам не моцна, – абтросся Заяц.

– Тады падскоквай і хапайся – я працягну табе лапу.
Вожык, наколькі можна было, нагнуўся ўніз – Заяц падскочыў і ўхапіўся за яго лапу.
– Цягну!

Але, мусіць, нездарма сцяжынка была такой роўнай – ні купіны, ні ямачкі – і вось лапы Вожыка заслізгалі па краі ямы, і ў адно імгненне ён кулём скаціўся прама на Зайца. І яны ўдваіх ужо апынуліся на дне ямы…

– Так я і думаў, так я і ведаў, – завохкаў Вожык. – Не бывае сапраўдных прамых сцяжынак у лесе. А тыя, якія не сапраўдныя – заўсёды пастка.
– Але павінен жа быць нейкі выхад! – запратэставаў Заяц. – Цяпер мы аб усім падумаем…

– А што тут думаць, – сумна сказаў Вожык. – Хутка сюды прыйдзе…
– Хто прыйдзе? – спалохана прысеў Заяц.

– Прыйдзе той, хто выкапаў гэтую яму і зрабіў на роўнай сцяжынцы пастку, – ціха адказаў Вожык.
У чаканні нечага страшнага і незразумелага, што павінна было немінуча адбыцца, Вожык і Заяц праседзелі некалькі гадзін. Мінула яшчэ трохі часу, і зверху пачулася лапаценне крылаў.
– Ой, ой, якая бяда, якая бяда! – засакатаў прама над ямай голас.

Заяц і Вожык пазналі звонкі голас Сарокі. Яны вельмі ўзрадаваліся.

– Ой, пацярпіце, пацярпіце! – заспяшалася Сарока. – Зараз я паклічу на дапамогу, зараз вам дапамогуць!
– Гэй, Сарока, – паклікаў яе Заяц. – Хто выкапаў гэтую яму ў лесе? Куды вядзе гэтая сцяжынка?

– Яма – зусім не яма, а ахоўны пост нашай Паляны, – з гонарам адказала Сарока.
– Тут блізка паляна? Гэта Сонечная паляна?

– Ну, вядома, на нашай Паляне свеціць сонца, шмат усяго, і ўсім усяго хапае, – пралапатала Сарока. – Чакайце!

І Сарока паляцела.

– Выдатна! – закрычаў Заяц. – Вожык, хутка мы будзем на Сонечнай паляне!
– Будзем, будзем, – па звычцы бурчэў Вожык. – А навошта трэба было гэтую яму капаць?

– Табе ж растлумачылі – ахоўны пост, – адмахнуўся Заяц. – Калі на паляне шмат усяго – трэба такую паляну ахоўваць… Ці малі хто захоча прыйсці…
– І вельмі правільна! – раздаўся раптам зверху бадзёры і вясёлы голас, а потым паказалася галава Янота. – Дабры дзень, сябры. Трымайце лесвіцу!

У яму спусцілася зручная плеценая лесвічка. Вожык і Заяц хутка ўскараскаліся наверх.

– Пойдзем, мы заўсёды рады новым сябрам! – усміхаўся Янот.

І яны пайшлі – па роўнай прамой сцяжынцы.

3. Калі ўсім усяго пароўну

Чым далей яны адыходзілі ад той яміны, тым святлей рабіўся лес, і неба ўзнімалася вышэй, а потым і зусім зацурчэла на вандроўнікаў пакуль яшчэ нясмелае сонечнае святло. Тут яны ўбачылі высокую сеткаватую агароджу з трывалага дроту, а за ёй – вялікую, не агледзець усю, паляну! Усю залітую сонечным святлом!

Працяг на новай старонцы ніжэй!

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Пяць чароўных гораў, альбо як узнікла назва Гародні
• Трое парасятак (Уолт Дыснэй прэзентуе)
• Казачка пра Пятра, Казу і Каляды

Рэгіструемся і пачынаем! ;)

Аднаго разу, пасля палявання, сын ганчара з Горадні пайшоў за сцены горада набраць дроваў ў лесе і ля крынічкі знайшоў маленькае алянё. Маці аляняці, відаць, упалявалі, і малеча засталася зусім адна.

Хлопчык загарнуў алянё ў свой кажушок і прынёс аслаблую істоту ў горад. Ішлі месяцы, а алянё усё жыло ў Горадні. Гарадзенцы палюбілі алянё і збудавалі ў цэнтры гораду адмысловую хатку для аляняці. Кожны гараджанін прыносіў штось з’есці малечы.

Вельмі моцна палюбілі гарадзенцы таго аленя. Калі алень заходзіў да каго з гараджан на надворак, лічылася што ён прыносіць шчасце. Алень свабодна хадзіў па горадзе, а таксама сам выходзіў за гарадскія сцены, але кожны вечар вяртаўся на сваё ўлюбёнае месца пасярэдзіне гарадской плошчы за сценамі старога замку.

Праз год пераўтварылася маленькае алянё ў вялікага і ладнага аленя з вялікімі і ладнымі рагамі. А кожны з гарадзенцаў пачаў лічыць таго аленя сваім, родным, блізкім.

Роўна праз год і адзін дзень як маленькага тады аленя прынеслі ў горад, наранку алень выйшаў у пушчу. Гараджане пачулі гукі паляўнічых трубаў і брэх паляўнічых сабак далёка ў пушчы. Гараджане зразумелі, што пачалося каралеўскае паляванне. Вельмі гарадзенцы перажывалі за свайго аленя, баяліся каб хоць паляўнічыя не выйшлі на яго след.

І вось падвечар, гарадзенцы пачулі як паступова брэх сабак пачаў набліжацца да сценаў горада, а ў вароты забег змылены і вельмі стомлены алень. Гарадзенцы зразумелі, што паляванне хутка будзе пад сценамі горада і аленя знойдуць.

Горад і гарадскія сцены – гэта адзінае што можа абараніць любімага і дарагога для кожнага гарадзенца аленя.

Гараджане ўсе выйшлі на плошчу і пачалі раіцца, і ўсе разам вырашылі абараніць аленя, не аддаваць аленя вялікаму князю і каралю, бо алень – гэта быў адзін з гараджан.

Упершыню гараджане зачынілі вароты перад сваім князем і каралём.

Пад’ехала каралеўскае паляванне і бачыць, што вароты горада зачыненыя. Ніколі яшчэ такога не было, каб вароты закрылі перад сваім каралём. Вельмі раззлаваўся вялікі князь і кароль наш і загадаў адчыніць вароты і аддаць яго здабычу – аленя, які схаваўся за гарадзенскімі сценамі.

Але гарадзенцы папрасілі прабачэння ў князя і караля свайго і сказалі, што не могуць выдаць аднаго са сваіх нават каралю. Горад, гарадскія сцены і гараджане – гэта адзіная абарона, што засталася ў аленя.

Гэтыя словы яшчэ больш раззлавалі нашага князя і караля, і сказаў тады ён, што калі гарадзенцы не выдадуць яму аленя да першых промняў сонца – ён спаліць горад і знішчыць назаўсёды сцены, якія абаранялі гарадзенцаў.

Кароль загадаў сабраць войскі і гарматы, і цэлую ноч да Горадні збіраліся войскі, якія акружылі горад. Вайскоўцы выкацілі гарматы і накіравалі іх на сцены горада.

А гарадзенцы не збіраліся страляць у сваіх, яны проста хацелі абараніць аленя. Сабраліся тады гараджане са свечкамі і паходнямі на цэнтральнай плошчы, сталі вакол аленя і пачалі маліцца, каб божанька дапамог ім і выратаваў і гараджан, і аленя ад каралеўскага гневу.

І вось пачало пакрысе віднець, і вялікі князь і кароль наш меўся быў ужо аддаць загад страляць па мурах замка, і падняў быў нават руку, як раптам убачыў, што над сценамі горада на фоне сіняга ранішняга неба лунае алень. А паміж яго рагоў свеціцца залаты крыж. Укленчыў тады наш вылікі князь і кароль і зразумеў, што гэта вестка яму.

Падыйшоў тады наш князь і кароль да варотаў і сказаў, што не будзе караць гарадзенцаў і не хоча забіраць аленя ад іх. А за тое, што абаранілі гарадзенцы свайго аленя і не выдалі яго, паабяцаў даць правы на самакіраванне гараджанам, а гербам зрабіў аленя, які лунае над сценамі замка на нябесна-сінім фоне з залатым крыжам паміж рагамі.

З таго часу маюць гарадзенцы свой герб – аленя, а горад атрымаў асаблівае права: той, хто пражыў за сценамі горада год і адзін дзень, станавіўся гарадзенцам і атрымліваў свабоду, нават калі раней ён быў рабом.

малюнак са старонкі: just.grodno.byТыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Трое парасятак (Уолт Дыснэй прэзентуе)
• Пяць чароўных гораў, альбо як узнікла назва Гародні
• Як мухаморы вайну пачыналі

А, можа, хто з вас не захоча са мной пагадзіцца?
Мо, штосьці не тое я вам расказаў пра звяроў?

Мо, гэта сам заяц наўцёк ад лісіцы бяжыць?
Яму, небараку, няпроста зіму перажыць…

Крыніца: сайт пісьменніка Генадзя Аўласенкі

Тыя, хто гэта прачытаў, таксама цікавіліся:

• Верш, дзе ўсё наадварот
• Зайка польку танцаваў
• Калі б у мяне быў конь – Генадзь Аўласенка