Усе рубрыкі

Нямыя званы. Сяргей Брандт

Калi б мелi мову Хатынi званы, Яны б расказалi пра жахi вайны. Яны бы прамовiлi: «Хопiць Крывi!» Нашчадкам б данеслi турботы сваi.

Званы б расказалi пра спалены сон, Iх голас грымеў бы ад назваў iмён. Яны бы зламалi фарпост цiшынi, Але слоў не маюць Хатынi званы. Ляцiць над зямлёю жалобы матыў, Успомнiце, людзі, [...]

Хрумцяй. Замова ад яго. Сяргей Брандт

Сват Тарфянiкy, Хрумцяй, З-за вугла не паглядай, Пад акном не бармачы, Не палохай, не хрумчы.

I маленькiх не чапай, Брат Кiкiмары, Хрумцяй. Малачком аблiта луста, Вось табе льнаная хустка. Ты iдзi ў лес сцяжынкай I хрумсцi сваёй галiнкай. Ты маленькiх не чапай, Сын Вадзянiку, Хрумцяй. Як туман вячэрні, згiнь! Я кажу табе: [...]

Беларусь — мая старонка. Сяргей Брандт

Там, дзе распахана ралля Пад плугам моцнага каня, Узыйдуць потым каласкi I засiнеюць васiлькi.

Там, дзе хвалюецца раўчук I лiчыць ластаўкi хлапчук, Дзе цягне кмiнам ад ракi, Снуюць паважныя гракі. Дзе за абшарамi абшар I трошачкi народных чар, Сцяжынам, як вядома, брат, За вёскай чысты далягляд. Дзе роўныя ляжаць пакосы, Блiшчаць бурштынавыя росы. [...]

Сутнасць калаўрота. Сяргей Брандт

Крыж дацягнеш да Галгофы На сваiх плячах, а потым Сядзеш побач сутык с богам, Кроў змяшаўшы з лiпкім потам?

Смерць адпусцiць, як звычайна, Не адпусцiш — зменай будзеш. Але ж у постацi астральнай Не змухлюеш, не змухлюеш… Твой прыход святлом лiчыўся, Сутнасць не выносiць болi. Але ж там хтосьцi памылiўся, Не вярнуць [...]

Ст. 1 з 3123