Усе рубрыкі

Папяровы карабель

Ён пытае ў мяне:
- Што ты робіш ува сьне?
- Ну а што магу рабіць?
Толькі спаць.
Ён кажа:
- Жыць!

“Як ты сьпіш? – зноў мовіць мне -
Калі ўсё ў сьне расьце,
Толькі ты адзін стаіш -
не расьцеш – як тая мыш”.

Я стаю прад ім, маўчу,
Слухаю яго, сачу,
Ну а ён наноў вядзе:
“Што ты робіш ува сьне?”

Я плячыма паціскаю,
За сабою падклікаю
Ды даю яму лісток:

“Бачыш лужы беражок?
Гэты лісьцік – карабель,
Ты яго штурхні, правер”.

Ён мой лісьцік не прымае,
Зноў той самае пытае:

“Мне ня трэба карабель,
Маю я адзін намер -
Хутка вырасьці ў сьне,
Каб зайздросьцілі ўсе мне!”

Збёг тады і кожны дзень
Не паказваўся нідзе.
Нават на мае паштоўкі
Не адказваў ні на столькі!

А аднойчы, у вечар зімні,
Я сядзела каля шыбы
Ды й убачыла яго
Праз карункавае шкло.

Толькі я яго пазнала -
Як рукамі замахала,
Як вісчала, як скакала,
У шыбу як загрукатала -

Людзі ўсе вакол галовы
Павярнулі, усьміхнулісь,
У каўнеры захінулісь
І пайшлі.

Толькі ён не ўсьміхаўся,
Толькі ён не адгукаўся,
Мо пазнаў, а мо і не.
Як у сьне

Я за дзьверы вылятаю,
На хаду кажух хапаю
І па сьнегу да яго
Падбягаю.

Ён стаіць – нібы знямеў,
Быццам ваты тону з’еў,
Пасмурнеў, як тая хмара:

“Хто такая?”
Кажу: “Мара!”

Ён плячыма паціскае
Ды мяне адну кідае.

Мне няёмка, нават прыкра,
Можа, гэта ўсё памылка?
І, магчыма, то не ён.

Толькі я прайшла паўкрокі,
Як пачула:

“Мара, хопіць.
Не пішы мне, дай спакой,
Я цяпер ужо ня той.
Хопіць гульняў ды ўсьмешак,
Я начальнік – не падлетак.”

…Папяровы карабель
Сапсаваўся.
Сеў на мель…

Ён пытае ў мяне: што ты робіш ува сьне?

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>