Усе рубрыкі

Тамарчына лянота

Жыцьцё – нібыта мара,
Ды ходзіць па сьцяжцЫ
Санлівая Тамара,
Лянота ёй ісьці:

То збочыць да сугробу,
Каб разваліцца там,
То плача, што сугроб той
Падняцца ёй не даў.

Валтузіцца ў снезе
Ды й коціцца на сьцеж.
Устае, а ў думкі лезе:
“Мо, Томка, адпачнеш?”

Хістаецца па ветры,
Як тая мішура,
Ужо ў яе і гетры
змакрэлі спакваля,

І рукавічкі з хусткай
Патроху ўжо “бягуць”,
Тамара жа  з лянотай
Сьпяшаецца прыснуць.

Нішто яе ня вабіць,
Не зманлівае лепш
Спакусьлівей пытаньня:
“Мо, Томка, адпачнеш?”

Бывае, калі ў хаце
Зусім бярэ нуда,
Няма з кім пагуляці,
Усё адна, адна  -

Уцяміць хутка Тома,
Што ў кухні цікавей,
Пакуль няма нікога -
Жыцьцё ідзе лацьвей!

Ужо пірог з капустай
“Сьпячэ” на целы сьвет ,
І яйкі, і сьмятанка -
Усё пойдзе на паркет.

Тамарчына лянота

Пасьля, канешне, прыйдуць
Бацькі яе “хваліць”,
Паглядзяць, ціха сыйдуць,
Папросяць усё змыць.

Тамара, ясна, сьцяміць:
Жыцьцё пайшло не лепш,
Паўторыць зноў на памяць:
“Мо, Томка, адпачнеш?”

І во на вулцы з таткам…
Бы хворая яна?
Чамусьці не цікавіць
Ніводная гульня.

Хвіліна за хвілінай
Плятуцца. Хоць бы што!
Тамара з кіслай мінай
Уздыхвае…  Аж во -

Раптоўна бацька чуе
Бы сьмех дачкі сваёй,
Глядзіць ён на малое -
Шчанюк гуляе з ёй!

Звычайны такі пёсік
(З дваровых мо парод)
Тамарчын ліжа носік
І тычыцца ў сугроб.

Дзяўчынка як паглядзе -
Ад сьмеху рве жывот,
Ажно ўсе цёткі-дзядзі
Разявілі свой рот!

Так весела ніколі
Тамарцы не было,
І вырашыў тут татка –
Бярэм яго дамоў!

…І з вуліцы, і ў хаце
Гучыць дзявочы сьмех.
І раз спытае маці:
“Мо, Томка, адпачнеш?”

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>