Усе рубрыкі

СТАРЭНЬКАЯ СЯДЗIБА – Сяргей Брандт

Зачынены дзверы старэнькай сядзiбы,
Разбiтыя вокны, маўчыць журавель.
I толькi вартуюць сад чорныя слiвы,
Ад дзiкага звера, ад зграбных людзей.
5824
Занесены снегам хлявок, бы аўчынай,
I дымам ад хаты не цягне нiяк.
Плот да зямлi нахіліў сваю спiну
I просiць, i молiць, як хворы жабрак.

Стаiць цiшыня i сарока не енчыць,
Сумота на белым не мае цяпла.
Дзiцячаю думкай згарыць гэты вечар,
Маркотны i голы спiць бэз ля вакна.

Сяргей Брандт, 13.02.2013

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>