Усе рубрыкі

Страчанае слова

Казка пан и казачник

Жаніўся хлопец. Узяў дзяўчыну ў жонкі не са сваёй вёскі, а з далёкага сяла. Пажылі яны, ці мала, ці шмат, жонка і кажа мужу:

- З’ездзіў бы ты, Іванка, маю маці наведаць.
Узяў Іванка каня і паехаў.

Добра яго цешча сустрэла. Бульбачку на стол паставіла,пірагоў з рыбай. А потым наліла ў міску такое, чаго ён ніколі не еў. І кіслае яно, і салодкае, не густое, не вадкае, не халоднае, не гарачае. Смачнае! Еў бы ды еў! Дзве міскі Іванка з’еў. І пытае цешчу:

- Гэта што ж вы такое наварылі?

- Кісель гэта аўсяны! Няўжо не ведаеш?

- Не ведаю! А Параска мая ўмее яго варыць?

- А чаго ж не ўмець? Умее!

Пагасцяваў яшчэ трохі Іванка ў цешчы і дахаты адправіўся.

Едзе і паўтарае: “Кісель, кісель, кісель…”

А насустрач мінак. Прывіталіся яны. Толькі Іванка сказаў “дабрыдзень”, выляцела ў яго з галавы слова. Ніяк не можа ўспомніць!

Пачасаў Іванка патыліца і павярнуў зваротна да цешчы. Добра яшчэ, што недалёка ад’ехаў.

Прыехаў і пытае:

- Як тая ежа завецца, якой вы мяне частавалі?

- Кісель, аўсяны кісель!

Іванка зняў шапку і прагаварыў у яе тры разу: “Кісель! Кісель! Кісель!” Потым надзел шапку і сказаў:

- Зараз вось ужо не забудуся!

Паўдарогі праехаў, з панам сустрэўся. Згарнуў каня прама ў лужыну, каб пану дарогу саступіць, шапку па звычаі зняў. Ды як закрычыць:

- Ой, страціў! Ой, страціў!

- Што ты страціў? — пытае пан.

А Іванка ледзь не плача:

- Такую штуку страціў, што ні за якія грошы не купіш!

- Давай разам шукаць, — кажа пан, — я табе дапамагу!

Падкасалі яны рукава, сталі ў лужыне страту шукаць. Пан асцярожна шукае, каб рукі ў брудзе не выпацкаць. А Иванка злажыў рукі ў лужыну па локаць, па дне мацае.

- Што ж ты робіш? — кажа пан. — Хіба так знойдзеш? Увесь бруд перамяшаў. Не лужына, а кісель!

Иванка як закрычыць:

- Дзякуй табе, пан! Адшукаў ты маю страту!

Ускочыў на калёсы і хвастануў каня. Пан так і застаўся на дарозе з растапыранымі рукамі. Потым пакруціў галавой і паехаў куды ехаў. А Іванка ўжо да хаты пад’язджае. Выбегла жонка каўняра расчыніць, а ён ёй з калёс крычыць:

- Параска! Ты кісель умееш варыць?

- Умею!

- Так бяжы хутчэй вары! А то я зноў забудуся, як ён завецца.

Наварыла Параска кісяля, склікалі госцяў, усіх пачаставалі. З тых часоў у той вёсцы навучыліся кісель варыць.

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>