Усе рубрыкі

Казка пра тое, як Ягорку кiслiца паiла (+mp3)

Ягорка з дзедам выправіліся ў грыбы. Раніца была сонечная, сонца моцна прыгравала. Таму Ягорку піць захацелася.

- Дзеду, а на ваду мы не забыліся?

jagorka1

Дзед ляпнуў рукой па палявой сумцы і вінавата адказаў:

- Дома на стале засталася.
- А я піць хачу…
- Што ж, трэба дадому вяртацца, — сказаў дзед.

Сумным стаў Ягорка — надта ж хацелася яму знайсці цара-баравіка.
Дзед хітра ўсміхнуўся:

Кiслiца - заячае шчаўе

Кiслiца - заячае шчаўе

— Тады папрасі кіслічку, каб яна цябе напаіла.

Дзед паказаў на палянку між ялін. Яна была зарослая зялёнымі раслінамі. А на кожнай з іх між трыма сэрцавіднымі лісцікамі блішчала уйная кропелька расы.

- А як яе прасіць? — спытаў Ягорка.
- Трэба на калені стаць і расінку з кіслінкі спіць.

Ягорка так і зрабіў — стаў на калені і пачаў з кіслінак расінкі співаць. Дзед таксама прысеў, сарваў некалькі раслінак і пачаў іх есці. Ягорка здзіўленна паглядзеў на дзеда.

- Паспрабуй і ты, — прапанаваў дзед.

Ягорка сарваў кіслічку, пажаваў і ўсклікнуў:

- Дзеду! А смачна, зусім як шчаўе!

“Таму кісліцу яшчэ і заячым шчаўем завуць, бо яе зайчыкі любяць і з яе расінкі п’юць, — здагадаўся Ягорка. Смагі ён ужо не адчуваў.

А калі вярталіся з грыбоў, на ўзлеску, пад асінкаю, у густой траве Ягорка знайшоў цара-чырвонагаловіка! Капялюшык вялікі, як ягоркава бярэтка, ножка крамяная — Ягорка грыба нават у кошык не паклаў, у руках па вёсцы дадому нёс, каб усе бачылі…

jagorka

Аўтар: Алесь Жук
Слухаць аўдыё:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Цудоўна чытае гісторыю Алена Корсун — вельмі раім паслухаць.
Таксама магчыма спампаваць

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>