Усе рубрыкі

НАРОДНЫЯ ПРЫКМЕТЫ ад шчырага хатняга Дамавiка Мiколы – Сяргей Брандт

Частка сёмая
ЛЕСАВІК
Прыказки или прыметы па беларусску
У нашай славянскай, з часам забытай міфалогii, ёсць адзiн дух, якi назаўсёды стаiць побач з лесам. Гэта лясун, лесавік, гаспадар лесу, усiх звяроў, кустоў i дрэваў.
Яму вельмi спадабаецца вецер, асаблiва цеплы, летнi, i калi ён iдзе па лесе, то вецер за
iм замятае ўсе сляды. Каб напалохаць людзей, лесавік можа крычаць i свiсцець. У некаторых гiсторыях расказваецца пра тоe, што ён можа красцi маленькiх дзетак.
Перад чалавекам гаспадар лесу можа з’явiцца, як трухлявы старычок з вельмі зялёнымi вачамі, але можа быць i страшнай пачварай з нагамi ад казла, барадой i, нават, рагамi.
Адзенне ў лясуна заўсёды вывернута на другi бок i не падпаясана. У яго цудоўныя вочы нельга глядзець вельмi доўга, а лепш дык i зусiм гэтага не рабiць.
Лесавік можа быць вельмi вялiзнага росту — галавой кранаць вярхушкi дрэў. А можа быць i зусiм маленькiм — нiжэй самiх кветак.
Лясны гаспадар загадвае ўсiмi жывёламi i можа накіраваць iх у любы бок, вось
чаму паляўнiчыя стараюцца не раззлаваць яго. Ён жа можа не даць iм паляваць. Дух лесу можа паказацца паляўнiчым, звычайна, разам з двума сабакамi, якія, як правiла, заўсёды палохаюцца лясуна i гэта для людзей верны знак, што перад iмi не хто iншы, як сам гаспадар лесу i з iм патрэбна падзялiцца прыпасамi, асаблiва чаем i цукрам. Тады лесавiк пойдзе з мiрам i не будзе чапаць паляўнічых.
У лесе таксама забараняецца свiсцець, каб не наклiкаць на сябе гнеў лясуна.
Вядома не ўсiм, што ён жыве ў лесе толькi ў летнi час, а зiмовыя халады i
сцюжу праводзiць пад зямлёй. Перад тым, як пайсцi на зiмоўку, ён разганяе звяроў па норах моцным ветрам. Вельмi любiць хавацца ў дуплах векавых дубоў.
Пры жаданнi лясун можа надоўга збiць чалавека з яго щляху i той будзе круціцца ў трох соснах. Для гэтага яму толькi патрэбна зрабiць кола – абыйсцi падарожнiка, грыбнiка цi паляўнiчага, i тады чалавек зусiм губляе галаву i не можа знайсці выхад. У кола ёсць i добры бок — скрозь яго не пройдуць i нiколі не нападуць на чалавека драпежныя звяры.
Калi ў лесе знаходзiлi многа паваленых дрэў, то старыя казалi, што магчыма, завяліся два лесавікі, вось яны i дзеляць лес памiж сабой. Па павер’ях два лясныя гаспадары не
змогуць нiколi жыць разам — адзiн заўсёды праганяе другога, пужае сваiм крыкам жывёл i ломіць дрэвы.

Сяргей Брандт, 29.11.2013

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>