Усе рубрыкі

Восеньскі эцюд — Сяргей Брандт

На застылай роўнядзі ляснога ручая восень згубіла жоўты кляновы ліст. Паглядзела на яго і скінула некалькі дробных рознакаляровых хваёвых іголак. Потым прыцерушыла крыху жоўтай саломай з суседняга поля і ўсміхнулася. Чагосьці асаблівага не хапала ў афармленні. І шчодрай рукой, нібы ў рамку змясціла белаватым туманам абрасіла руды беражок.

З кожным [...]

Кветкi васiлька — Сяргей Брандт

На слуцкiм поясе блакiтным, На срэбры кветка зацвiце. Каштоўнасцi часоў здабытых У куфар нехта зноў складзе.

Каб засталiся для нашчадкаў, Каб людзям потым паказаць, Як ткалi добра раней маткi Так і цяпер не могуць ткаць.

Залоцiць сонечка на волi, Цудоўна ззяюць дзеткам сны. Туман — паркаль у чыстым полi І дождж з [...]

Кладка памiж тым i гэтым — Сяргей Брандт

Правядзi мяне да кладкi, Далей я пайду адзiн. Там дзе могiлкавы латкi, Як туман празрысты дым.

Там дзе лiчбы на каменнях Абгарнуў схаваўшы мох, Там цукерак старых жменя, Дуб вялiзны — лясны бог.

Там дзе не звiнiць сiнiца, Не грымяць удзень званы, Дзе памерлым добра спiцца — На тым свеце бачаць сны.

[...]

Тэстамент — Сяргей Брандт

Беларус! Не лiцвiн, не паляк. Але як жа твой продак завецца — Стравiнскас, Завадскi, а можа Шупляк? Яны так падобны гонарам сэрца.

З пагоняю сцяг фарбаваны крывёй. Не грэх за Айчыну ўкленчыць. Верасам цягне над хуткай ракой I нейкай таемнасцю вечнай.

Бульбоўнiк зялёны схавае мяжа. Туман, як заможная свацця. Льняным ручнiком агарнута дзяжа, [...]

Ст. 2 з 103123...510...Апошняя »