Усе рубрыкі

Спякота — Сяргей Брандт

“За грахі кветкам гэта спякота” —
Лісце жухлае плача пад плотам.
Ветрык збожжа варухае горкім,
А на небе ні хмаркі, ні кропкі.

Прыказки пра дарослых

Пажаўцеў луг, не пасвяцца коні
Азярцо абмялела і, як на далоні,
Пыл ляжыць нерухомым анёлам,
А калі пойдзе дождж — невядома.

Цень змарнела, мяжы не вартуе,
Дыхаць цяжка ў мокрай кашулі.
Нават пагоркі пакрыліся потам,
Прыйдзе ноч – застанецца спякота.

Сяргей Брандт, 02.08.2014

Крыніца ілюстрацыі: http://rybakow.com/painting/flowers-painting-a-field-of-flowers_304.jpg

АПОШНІ ДЗЕНЬ ЛІПЕНЯ — Сяргей Брандт

Туман схавае далягляды
Перад вялікім летнім святам.
Каб абнавіць жыццё святочным
Ён пыл прыб’е вільготнай ноччу.

Прыказки пра дарослых

Расой лугі напоіць, ранкам
Пральецца белым уздоўж ганка.
Грыбніц у хвойнік нацярушыць
І абтрасе свавольна грушы.
Стаміўшыся прысне за лесам,
На павуцінцы дыямант развесіць.
Калі прамень над вёскаю пральецца,
Туман да вечара нябачным застанецца.

Сяргей Брандт, 31.07.2014

Крыніца ілюстрацыі: Galakhov-Nikolai-July-on-the-Volga-River-gal23bw.rar

КАЛІ ШЧАСЦЕ ІДЗЕ ЗА ТАБОЙ УСЛЕД — Сяргей Брандт

На адным лясным хутары жыла сям’я панскага лясніка: бацька, маці і тры сыны. Старэйшы меў ужо амаль дваццаць гадкоў, сярэдні толькі сямнаццатае лета сустрэў і малодшы — зусім маленькі дзесяцігадовы хлопчык Цімошка. Розныя былі браты па сваіх поглядах на жыццё і па адносінах да простага беднага люда. Адзін грошы, заробленыя ў скарбонку хаваў, ніводнага грошыка на пазыку ці на добрую справу нікому не даў. Другі — толькі па дзеўках ды па святах хадзіў, танчыць любіў, спяваў добра ён і шукаў сабе жонку-прыгажуню і, каб яна прыгажэй за паненку тварам сваім была. А малодшы Цімошка заўсёды хворым птушкам, звярам дапамагаў, бабульцы вады прынесці ці дроў да печы, вось ён побач. Жыла сям’я небагата, але гаспадарка дагледжанная і спраўная была, бо працавалі браты супольна з раніцы да вечара.
Аднойчы па лясной сцяжынцы ў суседнюю вёску шчасце людское бегла. Песні вясёлыя спявала гарэзліва скакала на ножках, як маленькае казляня. Скакала і не заўважыла паляўнічую яму, зробленную на дзікіх свінней. Звалілася ўніз, а вылезці наверх не можа, вельмі глыбока. Пачало крычаць і прасіцца:
— Людцы дарагія, ратуйце! Выцягніце мяне з ямы, любое жаданне выканаю.

Прыказки пра дарослых

Побач у лесе старэйшы сын лясніка грыбы на поліўку збіраў, лямант пачуў і першы да пасткі падбег, а там нешта жоўтае і жвавае сядзіць. Пытаецца хлопец:
- А што ты за звер мне невядомы?
А тое жоўтае і адказвае яму:
— Шчасце я, чалавек! Чаго ты хочаш атрымаць ад мяне?
Пачухаў патыліцу старэйшы сын і кажа:
— Мех грошай срэбраных хачу.
— Хочаш, дык трымай. А цяпер мяне выцягні, але таго ўжо і след з грашыма прастыў. Сядзіць шчасце далей, сляза па шчацэ коціцца і раптам:
— Прывітанне, — стаіць сярэдні сын на краі пасткі і пытае:
— Ты што за стварэнне такое? — яму брат калі на хутар мех з грашыма прынёс — усе і расказаў. Стварэнне слёзы выцерла і кажа:
— Шчасце я, чалавек! Што табе ад мяне патрэбна?
— Ну, дык жонку хачу, прыгажуню такую, што свет не бачыў, тварам, каб прыгажэй за паненку была.
Толькі сказаў, бачыць побач прыгажуня стаіць і такая, што нават сонейка пачырванела ад яе прыгажосці.
— А цяпер мне дапамажы! — просіць шчасце.
Але няма нікога побач, ціха ў лесе Амаль да самых поцемкаў шчасце ў яме сядзела. Потым чуе, ідзе нехта, а гэта Цімошка малы з вёскі бег на хутар. Там ён дапамагаў адной бабульцы сена ў копы складваць. Глядзіць малы, а ў яме нейкі смешны зверык сядзіць, плача. І пытаецца:
— Як ты, малое, сюды трапіла? Напэўна за птушкамі ганялася і пастку не заўважыла? Ты хто такі? На бабраня зусім не падобны. Шчасце я, хлопчык.
— Давай я цябе шчасце наверх выцягну!
Сказаў — зрабіў, хлебам пачаставаў і слёзы бедалазе далонькай выцер. А потым дахаты пабег, дзе яго яшчэ праца чакала. А шчасце пастаяла на сцяжынцы, усміхнулася шчыра і за хлопчыкам услед пайшло. Як жа не пайсці за тым, хто цябе выратаваў і нават узнагароды за гэта не папрасіў. Такім людзям патрэбна дапамагаць не грашыма, не прыгажосцю, а добрай парадай у патрэбных справах. А што ты хацеў бы атрымаць ад шчасця, калі яно ідзе за табой ўслед.

Сяргей Брандт, 25.07.2014

Крыніца малюнка http://music-fantasy.ru/materials/ravel-moya-matushka-gusynya

ВОЛЬНАМУ — ВОЛЯ, ШАЛЁНАМУ — ПОЛЕ — Сяргей Брандт

ГЕРОЮ НЕВЯДОМАГА ПАЎСТАННЯ 1863 г. БАЛЯСЛАВУ КАЛЫШКА

Мокрыя дошкi на плошчы бязмоўнай -
Счарнеўшы ад болю нямы эшафот.
Дождж марасiць, туман шэраю воўнай,
Лета с крывёю ў паўстанчаскi год.

Прыказки пра дарослых

Пятля з канаплянай бруднай вяроўкi
Цяпло катаванага доўга хранiць.
Паны за сталамi з вясёлай суполкай
Жыццё памiнаюць, грак чорны крычыць.

Не зняў капялюш, не ўстаў на каленi,
Лагоднай усмешкай глядзеў на людзей.
На плошчы бязмоўнай цяпер толькi ценi,
Смерць двойчы зрабiла жыццё карацей.

Што будзе далей? Як заўсёды свiтанак.
Забудзе народ пра паўстанчаскi год.
Вясковец стамiўшыся сядзе на ганак,
Навошта яму той з крывёй эшафот.

Сяргей Брандт, 24.07.2014