Усе рубрыкі

Як касцы пані абхітрылі. Прыказкі пра гультаёў

У адной пані касцы сена касілі. Утаміліся і ляглі адпачыць. Ажно і пані едзе.

- Уставаймо, хлопцы, бо дастанецца нам ад пані, — кажа адзін касец.
- Ляжыце, хлопцы, скубіце траву, а я ўжо знайду, што сказаць, — адказвае іншы.

Вось пад’ехала пані і пытае сярдзіта:
- Чаго вылежваецеся, гультаі?

А касец ёй:

- Вось, пані, касілі-касілі, ды й дайшлі да такой травы, што каса не бярэ, то мы яе, праклятую, рукамі ірвем.

- А, ну то гэта іншая справа! — прамармытала пані. — То так і далей рабіце…

Зайцы таксама косяць...

Зайцы таксама косяць...

Прыказкі пра гультаёў

1. Гультай за работу, а мазоль за руку.
Калі гультай наракае на цяжкую работу, якая быццам яго ў калецтва ўганяе.
Чытаць далей » Як касцы пані абхітрылі. Прыказкі пра гультаёў

Спі, мая кветачка (калыханка +mp3 +video)

Напэўна, лепшая калыханка найноўшага часу ў Беларусі. Зроблена для праекту UNICEF, cпявае Ларыса Грыбалёва, а таксама Тамара Лісіцкая, Ксенія Мінчанка і Зьміцер Вайцюшкевіч.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Спі, мая кветачка... Спі, мая кветачка,
Любая дзетачка,
Люльку пад грушаю
Ветрык пагушкае.

Мамка ў полі жне,
Татка валы пасе.
Татка пасе ўвесь дзень
І да цябе ня йдзе.

Мамка ў поле жаць,
Цябе не можа ўзяць,
Спі, мая кветачка,
Любая дзетачка.

Сні свой салодкі сон,
Сні свой чароўны сон.
Дзетка ўсміхаецца —
Сон падабаецца. Чытаць далей » Спі, мая кветачка (калыханка +mp3 +video)

Упартая жонка

Прыказка для усіх прафесійных філолагаў-карэктараў каментатараў, што нават у казачным жыцці цэляць шукаць толькі памылкі:)

Шклянка напалову поўная або напалову пустая?..

Шклянка напалову поўная або напалову пустая?..

***

Прынесла жонка есці мужу, а той сена косіць. І кажа ёй:
- Глядзі, як поле выгаліў.

А тая ў адказ:
- Выстрыг, а не выгаліў.

Ну і гэтак паспорылі. Жонка кажа — пайду ўтаплюся, але выстрыг.
- Ну і тапіся, — кажа муж, — але выгаліў.

Пайшла яна ў балота, залезла па пояс і крычыць:
- Выстрыг! Чытаць далей » Упартая жонка

Чароўная казка пра нябесны слінг

Чароўная казка пра нябесны слінг Даўным-даўно, ў далёкай-далёкай чарадзейнай краіне, пасярэдзіне велізарнага возера, жылі людзі. Жылі яны на астраўках. Але гэтыя астраўкі былі такімі маленькімі, што на кожным магла змясціцца толькі адна хатка з невялічкім садам. А каб гуляць паўсюль і хадзіць ў госці, гэтыя людзі навучыліся лётаць. Ім трэба было толькі падумаць аб чым-небудзь добрым, усміхнуцца, раскінуць рукі, і яны ўзнімаліся ў паветра як птушкі. Таму людзі гэтыя былі заўсёды вясёлыя, любілі танчыць і спяваць песні.

І толькі маладыя матулі гэтага народа былі журботныя. Бо калі нараджаўся маленькі хлопчык альбо дзяўчынка, іх трэба было трымаць на ручках, пакуль яны не падрастуць і не змогуць лётаць самі побач з мамай і татам. Таму матулям прыходзілася жыць на сваёй выспе, чакаць тату, які змог бы адвезці іх на лодцы ў госці да бабулі і дзядулі. А тым, у каго лодкі не было, зусім прыходзілася цяжка — трэба было надоўга забыцца на сяброў. Некаторыя матулі з-за гэтага станавіліся такія журботныя, што маглі зусім вывучыцца думаць аб добрым ды ўсміхацца. Тады ім прыходзілася займацца толькі сваёй хатай і агародам да глыбокай старасці.

І вось аднойчы ў сям’і вандроўніка нарадзілася маленькая дзяўчынка. У яе былі такія ж зялёныя вочкі, як у цябе, мая маляўка! Маладая Мама вельмі любіла сваю Малую. Кожны дзень яны выдумлялі што-небудзь цікавае: лавілі матылёў, кармілі рыбак, што лёталі вакол, спявалі разам з птушкамі і марылі аб тым дні, калі змогуць разам узняцца ў неба. Тата-Вандроўнік прывозіў ім розныя падарункі з далёкіх краін і імкнуўся часцей цешыць іх. Чытаць далей » Чароўная казка пра нябесны слінг

Ст. 52 з 52« Першая...510...505152