Усе рубрыкі

Гісторыі пра Альжбетку і братоў. Вясковыя гульні альбо парсюк Мiкiтка — вельмi шпаркi конь – Сяргей Брандт Гісторыя другая

Снег кладзе амаль нядзельку,
Шчыра хаты белым прымяло.
Браты на печы цiхeнька сядзелi,
Глядзелi сумна ў халоднае акно.

Вясковыя частушки

Альжбетка, тут як тут — у госцi:
“У хаце не стамiлiся сядзець?
Ёсць справы. Гаварылi ў ведамосцях,
Па горадзе гуляў страшны мядзведзь.

Збег ранiцой ён, вельмі брыдкi,
Iз заапарка i быў трохi хворы….
Магчыма, гэта ўсё такi памылка,
Чаго ў народзе, часам, не гавораць.

А ў Чэхii былi студэнтаў гульнi
I скачкi на канях, цудоўны прыз.
Чаго сядзець на гэтай печы дурням,
Злязайце, як каты, шпарчэй унiз.”

Прыйшлi да хлеву, дзе ў рудой саломе,
Ляжаў, так смачна рохкаўшы, парсюк.
“Чаму не конь? Ну, меньшы, чым карова,
Прамчымся птушкай на спiнe ўдвух?”

Не разышлася справа хутка з словам,
Мiкiтку хлебам белым падманiў,
Ускочылi браты на спiну, селi роўна,
Альжбеткiн след за плотам зноў прастыў.

Свiнячыя рэкорды дзед забачыў,
Павольна так зняў лейцы ля дзвярэй,
I хлопцам думкi ўзяў i перайначыў:
“Парсюк — не конь, скачы з яго хутчэй!”

Да першых кветак вёска рагатала-
Вось гэта чэмпiён — парсюк Мiкiтка!
Там у “канi”, у гэтым – цэлы цэнтнер сала,
Але ж як пёр па снезе з вiзгам спрытна.

“А што, Альжбета болей не заходзiць?”
Равуць браты, крануўшы плачам сэрца.
“Вунь, лiсяня, па нашым агародзе,
Прайшло, мiльгаючы маленькiм шкельцам.”

22.10.2012, Сяргей Брандт

Каментаваць

  

  

  

Магчыма карыстацца гэтымі HTML тэгамі

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>