Усе рубрыкі

ЯК З’ЯВIЛIСЯ КАРПАЦКIЯ ГОРЫ – Сяргей Брандт

З НАРОДНЫХ ВУСНАЎ ЦУДОЎНАЯ КАЗКА

Калiсьцi вельмi даўно на паўднёвай зямлi не было нават гор, а была вялiзная, куды вокам толькi не кiнь, раўнiна. Прасцiралася яна амаль да самага небасхода i не бачна было, дзе яна пачынаецца i дзе яна заканчваецца. Раслi на ёй магутныя дубы i букi, вечназялёныя хвоi ды сосны, беглi iмклiвыя [...]

БРАТЫ РОДНЫЯ, НЕ ТРЭБА! — Сяргей Брандт

Загiнуўшым славянам Украiны

Кроў вадзiцаю зноў льецца, Табе, дружа, не здаецца. Брат знiшчае свайго брата, Для каго ж такое свята?

Пагублялi людзi розум, Не з гарэлкi на марозе. Не ад дожджыка ў полi, Ад замежнай благой волi.

Нават божыя нябёсы Льюць унiз стальныя слёзы. Людзi добрыя не чуюць, Як зямля славян смуткуе.

[...]

ШКЛЯНЫ МОСТ — Сяргей Брандт

Па чорнай дарозе да зорак, Без вопраткi ды без агню, Iдзе нехта досвiткам кволым, Пяе ўголос песню сваю.

А словы ўсе невядомы, Напэўна, з забытых часоў. Iдзе нехта досвiткам кволым Памiж забыцця цяжкiх сноў.

Зямелька здаецца хворай, Ёй вельмi патрэбны ўсход. Iдзе нехта досвiткам кволым, Шкляны збудаваўшы мост.

Сяргей Брандт, 16.04.2014

[...]

Журавы. Журавли. Василе Александри (пераклад на беларускую мову) — Сяргей Брандт

Узаўюцца вузкім клінам журавы над светлай даллю. На сваіх шырокіх крылах яны сонца свет прыдбалі. Вунь ляцяць цяпер над намі ў паветры неастылым. Першы — моцны, самы жвавы, а за ім зусім старыя.

Зноў да нас яны вярнуцца, спёку поўдзеня пакінуць. Цуднай Індыі дзівосы, край астральнасці брамінаў. Не злічыць галодных тыграў, джунгляў, што [...]

Ст. 1 з 212