Усе рубрыкі

Замежны дождж — Сяргей Брандт

На квадранс заплюшчу вочы,
Палячу за хмарай услед.
Праз мяжу гадоў пракрочу
Да сядзiбы, дзе жыў дзед.

деда

Быццам цень стаю ля плоту,
Бусел клякатаць пачне.
I насустрач мне з пяшчотай
Ад паветкi клён махне.

Ноч варошыць зоркi-зерне,
Зiхацiць iх цудны спеў.
Час-адлiк назад паверне,
Млечны Шлях пралье на хлеў.

Зноу пабачу дзеда з бабкай,
Не памерлых, а жывых.
Удваiх сядзяць на ганку,
Каб сустрэць дзяцей малых.

Нехта за плячо тармосiць,
Думка тмяным прагарыць.
Па-ангельскi шэпча восень,
Па-ангельскi дождж iмшыць.

Сяргей Качанаў-Брандт, 07.03.2016

Крыніца ілюстрацыі: Жмерикин В.Ф. “Старики. Еще одна весна”

Родная трасянка — Сяргей Брандт

Не памрэць трасянка,
У фарбе вышыванка
Словамi аддзяка,
Як жа ёй не спець!
трасянка
Ужо ты не ў пагадзе,
Як та благая свацця,
Як госць у роднай хаце,
Не магчы хварэць.

Хто цябе саромiць -
Не iз льну, з саломы.
Брудна незнаема
Трэба ж папярчыць.

Але ж мая трасянка,
У фарбе вышыванка,
У слове спадзяванка,
Будзем далей жыць!

Сяргей Качанаў-Брандт, 02.03.2016

Шлях праз памылкi — Сяргей Брандт

На горасным небе не бачна святла,
Адны толькi цяжкiя хмары.
I стогне ў голас пад крыжам ралля,
Бо шчырасць вартуюць пачвары.
тернистый
Не вырай iз дальнiх i цёплых краiн,
То дождж цягне космы над лесам.
І чырванню плача счарнеўшых рабiн
Верш зграбны чужой паэтэсы.

Навошта надвор’е махае галлём
I дробным калоцiць у вокны?
Жывём, як жылi, ну, а потым — памром,
Той шлях праз памылкi не доўгi.

Сяргей Качанаў-Брандт, 02.03.2016

У небе над Мадрыдам — Сяргей Брандт

Рэчка думкаю глыбокай
Хвалi прынясе здалёку.
Абгарне сваiм блакiтам
Птушак у небе над Мадрыдам.
ночь

На чужбiне, як у палоне -
I вячор у дрыгве не тоне.
Цягне лес жыццё марудна,
Ды няма парады путняй.

А пад сэрцам адназначна,
Боль зямлi сваёй не бачна.
Не чуваць яскравай мовы,
На замежнай гучаць словы.

Пачарнела над Мадрыдам,
Ноч над дахамi разлiта,
I гарыць адна ў скарбонцы
Зорачка ў маей старонцы.

Сяргей Качанаў-Брандт, 27.02.2016