Усе рубрыкі

Камышы — Сяргей Брандт

Константин Бальмонт. Камыши (Перевод)

За поўначным часам у балотнай цішы,
Нячутна, бязгучна шуршаць камышы.

Аб чым яны шэпчуць? Аб чым гаманяць?
Навошта агеньчыкі побач гараць?

загружено

Мількнуць, падмігнуць і іх быццам няма.
А побач вандруе, трымціць цішыня.

За поўначным часам сухім шапацяць.
Там жабы ў гнёздах, вужакі свісцяць.

У балоце ляжыць паміраючы твар.
То месяц баграны — сумотны званар.

І цінай смярдзіць, вільготнасць паўзе,
Ды багна засмокча, ніхто не спасе.

“Каго? Для чаго?” — запытай камышы.
Блукае гаротны агеньчык душы.

А месяц сумотны — бязмоўны званар,
Не ведае ён і хавае свой твар.

Уздох паўтарае змярцвелай душы,
Сумотна і ціха шуршаць камышы.

Сяргей Качанаў-Брандт, 28.07.2015

Цiшыня. Сяргей Брандт

Не падыходзь да дзвярэй хаты,
Дзе памярла знахарка Марта.
Бо толькі як ты iх адчынеш,
У цемры жудаснай загiнеш.

загружено

Там, дзе ляжаць адны бярвеннi,
Блукаюць па двары зноў ценi.
Дождж прашумiць i не здаецца,
Кажан над студняй малы ўецца.

А потым бразне звонка клямка
I нешта цень штурхне ля ганка.
У сенцах рыпнуць дзверы зданнем
Амаль за квадранс да свiтання.

Жах па траве паўзе маўклiва,
Дрыжыць агеьнчык шэрай грывай.
I водгук слоў пральецца тройчы
У нагаворах хрыплых i жаночых.

Не падыходзь да дзвярэй хаты,
Дзе памярла знахарка Марта.
Няхай са зданнем на палях,
З туманам бродзiць цiшыня.

Сяргей Качана-Брандт, 12.07.2015

Сонейка. Сяргей Брандт

Ой, ты ж маё сонейка,
Распляцi ты коскi мне
Па вясне,
Каб вясёлы птушак спеў
Аж да зорак даляцеў
Па вясне.

со

Ой, ты ж маё сонейка,
Адпрасуй кашульку мне
Па вясне,
Каб вада сястрыца зноў
Падарыла мне любоў
Па вясне.
Ой, ты ж маё сонейка,
Над лясочкам свецiць мне
Па вясне,
Каб тваё заўжды цяпло
Маё сэрца сцерагло
Па вясне.
Ой, ты ж маё сонейка…

Сяргей Качанаў-Брандт, 02.07.2015

Чорны грак — Сяргей Брандт

Цемень цягнецца ад лесу,
Як вужака памiж хат.
Скача па страсе гарэзай
Чорны, быццам сажа, грак.

грак

Дзюбне ў раму, мне здаецца
Нехта з ранiцай памрэ.
Птушка над людзьмi смяецца,
Груцы смачнай не бярэ.
Сунецца праз ноч дарога,
Свет мiргне за шэрым шклом.
Грак напэўна служыць богу,
Як суддзя, стальным крылом.
Пасвiць ён нявiнных душы,
Што плывуць уздоўж ракi.
Дождж размовы зацярушыць,
Знiкнуць душы, як гракi.

Сяргей Качанаў-Брандт, 17.06.2015

Ст. 10 з 184« Першая...5...91011...1520...Апошняя »

Рэкамендуем: